مصرىها براى فراوانى آب رود نيل دوشيزه‌اى را به زر و زيور آراسته و لباس‌هاى فاخر به قامتش پوشانده و در رود نيل غرق مىكردند . در جنگ‌ها و غارت‌ها زنان هميشه در معرض اختلاس و اسارت بودند كه هنوز اين قاعدهء وحشيانه در ايلات و قبايل چادرنشين آن جماعت مرسوم است . و اما زنان هند ؛ حكومت انگليس اخيرا نتيجهء سرشمارى هندوستان را منتشر ساخته ؛ بر طبق اين احصائيه كه در هند دويست و پنجاه هزار دختر چهار سالهء شوهردار و دو ميليون زوجات نه ساله ، شش مليون خانم‌هاى چهارده ساله شوهردار و نه ميليون زوجاتى كه سنشان از 15 كمتر و از بيست بيشتر نيست ، به حساب آوردند . البته معلوم است كه اين مزاوجت‌ها اختيارى نبوده و نمىشود دختران هند هر قدر زود به حد بلوغ برسند در چهار و يا پنج سالگى ابدا با عشق و مزاوجت سروكارى ندارند . بديهى است كه اين وصلت‌ها معاملاتى است تجارتى كه از طرف پدر و مادر اطفال به انجام رسيده ؛ عادت بر اين جارى گشته كه پدرها هرچه زودتر ننگ دخترها را از خود دور نمايند ، بر سعادت خود سعى كرده ؛ اين است كه به اين نحو شوهر داده و خود را از اين ننگ خارج مىكنند و كسانى كه در اداى اين وظيفه مسامحه و توانى نمايند ، مثل اين است كه گناه بزرگى را مرتكب شده باشند . پس از وقوع مراسم نكاح ، دختر به خانهء خود برگشته در ده يا دوازده سالگى نزد شوهرش مىرود و در اين سرزمين مليون‌ها دختر در سيزده سالگى مادر و در بيست و پنج سالگى جدّه مىشوند . و چون دخترها ناچارند كه جهيزيّه داشته باشند ، هندوها تولد آنان را از جمله آفات و بليّات مىشمارند و به همين سبب با وجود مراقبت پليس و شدّت قوانين جاريه دخترها را مىكشند . زنان شوهردار در اين مملكت مانند زرخريد زندگى مىكنند و زنان بىشوهر كار آن‌ها سخت‌تر و بدبخت‌ترند و مىگويند كه هر قدر صدمه و زحمت به او وارد آيد ، وسيلهء آموزش و ترويح روح شوهران متوفّاى ايشان است . از پنجاه و دو مليون بيوه زنان هندى ده هزار نفر دختران چهار ساله و پنج هزار نه ساله و دو مليون و هفتصد و پنجاه هزار چهارده ساله ، بيشتر سن آن‌ها نيست . بلى در عصر جاهليت و زمان بربريت پدران ، دختران خود را در معرض خريد و فروش درآورده و متجر خود قرار داده بودند و همان معامله كه با كنيزان و دواب مىكردند ، همان معامله را با دختران مىنمودند . چه بسا مردى به طلبكاران خود وعدهء اداء دين مىداد براى موقع تزويج دختران خود و هرگاه براى مردى دخترى به عرصهء وجود مىآمد از كثرت شرمندگى و خجالت نمىتوانست در حلقهء مردان ظهور و به روزى نمايد ؛ گويا گناه بزرگ مرتكب شده كه براى او دخترى آمده و خداى سبحان از حالت ايشان به پيغمبر آخر الزمانش در قرآن خبر داده : « وَ إِذا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِالْأُنْثى ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَ هُوَ كَظِيمٌ يَتَوارى مِنَ