فصل دوم - ارث از جملهء آيات قرآن مجيد كه دلالت بر مالكيت خصوصى دارد آيات مربوط به ارث است زيرا اين آيات از چند جهت اين مطلب را مىرساند كه : 1 - قرآن كريم شخص را مالك مىداند و اموال او را كه از حلال جمع شده است تا هنگام مرگ مربوط به خود او و ملك او دانسته است ، و الا ارث بردن ديگران از او معنى و مفهومى نخواهد داشت . 2 - ورثه متوفى را ( كه از ارحام او هستند ) بعد از مرگ وى مالك اموال او مىداند . ورّاث در شرع اسلام به چند طبقهء دور و نزديك تقسيم شده‌اند . پس آنها كه مالك بودند ارث به جا گذاشتند و اينها كه مالك شدند ارث بردند . 3 - وصيت انسان را نافذ مىداند بدين معنا كه اگر قبل از مرگ ، به مقدار يك سوم مال خود را وصيت ( سفارش ) كند كه پس از مرگ او به مصارف خاصى برسانند مانند : صدقه دادن ، مسجد ، پل ، بيمارستان ، زايشگاه ساختن يا در لوله‌كشى يا در آب و برق مستمندان خرج كردن خلاصه وصيت ميت را در هر جائى كه موصى در نظر مىگيرد و سفارش مىنمايد نافذ مىداند و همچنين ديون او را استثنا مىكند ، در نتيجه مالك بودن صاحب دين اموالى را كه به او به عنوان قرض داده ، مىرساند و ورثه را ملزم مىكند كه آن را قبل از تقسيم مال ادا كنند و همين‌طور اشخاصى را كه به حسب وصيت ميت بايد مال به آنها برسد ، مالك و مستحق مىداند . پس آيات ارث ، مالك بودن ميت و صاحب دين و موصى له و وارث را به طور جداگانه اثبات مىكند .