و مىفرمايد : « الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لا أَذىً » . « 1 » ترجمه : آنان كه در راه خدا انفاق مىكنند سپس در دنبال انفاق خود منت گذاشتن و اذيت كردن را ندارند . . . » . 5 - اذيت كردن كه در دو آيهء شريفهء گذشته تصريح شده است ، انفاق را ابطال مىكند و مراد اين است كه صدقه دهنده با سخنان خويش صدقه‌گيرنده را اذيت مىنمايد . رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمودند : هركس به مؤمنى احسان نمايد سپس او را با سخن اذيت كند يا بر او منت گذارد ، پس به حقيقت صدقه‌اش را باطل كرده است . « 2 » 6 - مماطله نيز صدقه را بىاثر يا كم اثر مىسازد و مما طله در صدقه اين است كه با مسامحه كردن و امروز و فردا نمودن شخص محتاج را بيازارد ، در روايت آمده است : « المعروف ما لم يتقدمه مطل و لم يتعقبه من » . « 3 » ترجمه : احسان آن است كه در ابتدا امروز و فردا نشود و در انتها منت دنبال آن نيايد - اين صفت نيز صدقه را از خاصيت بيرون مىبرد . 7 - در انفاق حد اعتدال سفارش شده است كه زياده روى در انفاق و بخل و امساك از خرج كردن در راه خدا ، هر دو نامطلوب است . 1 - « وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ وَ الْمِسْكِينَ وَ ابْنَ السَّبِيلِ وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً . . . وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً » . « 4 » ترجمه : حق خويشان و مساكين و ابن السبيل ( درماندگان در سفر ) را بده و تبذير ( يعنى تضييع و بريز و بپاش كردن ) نكن و دستت را به گردنت زنجير نكن ( يعنى در بخشيدن مال دست بسته نباش ) و دستت را تماماً باز نگذار تا با حسرت و اندوه و ملامت شده بنشينى . اين آيهء شريفه پيامبر اكرم را به اعتدال در انفاق امر مىكند و مىفرمايد در انفاق تنگ نظرى و اسراف ، هر دو مذموم است . اين آيهء مباركه علاوه بر اينكه بر مالكيت انفاق كنندگان و همچنين تملك فقرائى كه به آنها پول داده مىشود دلالت مىكند از انفاق خارج از حد نيز منع مىكند . 2 - « لِيُنْفِقْ ذُو سَعَةٍ مِنْ سَعَتِهِ وَ مَنْ قُدِرَ عَلَيْهِ رِزْقُهُ فَلْيُنْفِقْ مِمَّا آتاهُ اللَّهُ لا يُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْساً إِلَّا ما

--> ( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 263 . ( 2 ) - جامع احاديث الشيعة ج 8 ، ص 422 « من اسدى الى مؤمن معروفا ثم آذاه بالكلام او من عليه فقط ابطل الله صدقته » ، به نور الثقلين ج 1 ، ص 234 - 237 رجوع شود . ( 3 ) - جامع الاحاديث ج 8 ، ص 421 . ( 4 ) - سورهء اسراء ، آيهء 27 - 30 .