را آغاز كرد و پس از گزاردن حج به نجف اشرف رفت و دو سال در آنجا بود و سپس به مشهد مقدس بازگشت و تا پايان روزگار خود در آنجا ماند و زندگى كرد . استادانى كه وى در نزد آنها آموخت ، پدر بزرگوارش شيخ زين‌الدين على احسائى ، سيد شمس‌الدين محمد موسوى احسائى ، شيح حسن بن عبدالكريم فتال غروى و شيخ على بن هلال جزائرى بودند . شاگردانش نيز سيدمحسن رضوى ، شيخ ربيعه جزائرى ، سيد شرف‌الدين طالقانى ، شيخ على كركى معروف به محقّق ثانى و . . . بودند . چون ابن ابى جمهور در محبت اهل بيت افراط كرد و مىكوشيد تا ميان عرفان ، فلسفه و كلام را آشتى دهد و هماهنگى ايجاد كند ، در ميان گروهى از علما و فقها جنجال‌برانگيز شده است ! به هر روى در اين كه وى عالمى است عارف و شيعه ، شك نيست . از خاكجاى وى اطلاعى در دست نيست . تأليفات وى : 1 - عوالى اللآلى [ / غوالى اللآلى ] 2 - الاقطاب الفقهية والوظايف الدينية على مذهب الامامية 3 - درر اللئالى 4 - زاد المسافرين فى اصول الدين 5 - المجلى و . . . 55 - محقق كركى ( ؟ - 937 تا 941 ق ) شيخ نورالدين على بن الحسين بنت عبد العالى كركى ، معروف به محقق ثانى . عالم و فقيه اماميه در قرن دهم هجرى . وى از علماى جبل عامل بود و تحصيلات خود را در شام و عراق تكميل كرد و پس از تكميل مراتب علمى و عملى ، بنا به درخواست شاه تهماسب به ايران سفر كرد و شيخ الاسلام رسمى ايران شد . از زادروز وى اطلاعى در دست نيست . استاد وى ، شيخ على بن هلال جزائرى بود و از او بسيار آموخت . شاگردانى كه در نزدش شاگردى كردند و درس گرفتند ، عبارتند از :