5 - الدرة الباهرة من الاصداف الطاهرة 6 - الدروس 7 - الذّكرى و . . . قرن نهم 50 - ابن فهد حلّى ( 757 - 841 ق ) جمال الدين ابوالعباس احمد بن محمد بن فهد اسدى حلّى ، فقيه و عالم اماميه ، جامع كمالات ظاهرى و باطنى . وى در شهر حلّه زاده شد . در علوم گوناگون از جمله تاريخ ، كلام ، علوم غريبه و . . . دست داشت و تأليفاتى دارد . آنچه اين عالم اماميه را از ديگر علما و فقها متماز مىكند ، مشرب عرفانى ، سير و سلوك و زهد و تقواى اوست و در ميان جميع علما و فقها نيز بدين خاطر مشهور است . صاحب روضات الجنات دربارهء وى مىنويسد : « عالم عارف پر از اسرار ، كاشف اسرار فضائل . . . بىنياز از توصيف و تعريف مىباشد . وى جامع معقول و منقول ، فروع و اصول ظاهرى و باطنى و علم و عمل است » . وى در مناظره و بحث ، تسلط و اشرافى به كمال داشت . در بحثى و با حضور حاكم عراق دربارهء امامت و ولايت ، علماى اهل سنت را مجاب و برآنها چيره شد ؛ به نحوى كه حاكم عراق مذهب تشيع را اختيار كرد و خطبه‌هاى خود را به نام اميرالمومنين على و فرزندان پاك ايشان عليهم السلام مىخواند . استادانى كه ابن فهد حلّى در نزد آنها شاگردى كرد و آموخت ، عبارتند از : شهيد اول ، فخرالمحققين ، فاضل مقداد سيورى ، شيخ على بن خازن فقيه حائرى و . . . از جمله شاگردانى كه در محضر وى درس آموختند : شيخ على بن هلال جزائرى ، فقيه نامى شيعه ابن العشره كروانى عاملى ، محمد نور بخش و . . . ابن فهد پس از عمرى مجاهده و مطالعه ، در 84 سالگى در كربلاى معلّى درگذشت و