41 - محمد بن ادريس ( 543 - 598 ق ) ابوعبداللّه محمد بن احمد ادريس عجلى حلّى ، از فحول علما و فقهاى شيعه . وى در شهر حلّه زاده شد . شيخ طوسى ، نياى مادرى وى به شمار مىآيد . وى به حريت فكر معروف است . ابن داود در رجال خود مىگويد : « ابن ادريس ، پيشواى فقهاى حلّه ، متقن در علوم و داراى تصنيفات بسيار است » . شهيد اول نيز او را با عبارات : شيخ ، امام ، علامه ، شيخ العلماء ، رييس مذهب ستوده است . استادان وى كه در محضرشان آموخت ، عبارتند از : دايى وى ( ابن على طوسى ) ، شيخ عماد محمد بن ابى القاسم طبرى ، حسن بن رطبه سوارى و . . . شاگردانش : شيخ نجيب الدين بن نما حلّى ، شمس‌الدين فخار بن معد موسوى و . . . ابن ادريس - عالم بزرگوار جهان تشيع - در شهر حلّه جان به جان آفرين تسليم كرد و در همانجا به خاك سپرده شد . تأليفات وى : 1 - السرائر الحاوى لتحرير الفتاوى ؛ 2 - كتاب التعليقات ؛ 3 - خلاصة الاستدلال و . . . قرن هفتم 42 - ورام بن ابى فراس ( ؟ - 605 ق ) عالم و فقيه بزرگ شيعه در قرن ششم و هفتم هجرى . در شهر حلّه زاده شد . وى نياى مادرى سيد رضىالدين بن طاووس و از نسل مالك اشتر نخعى است . خاندان ورام از فقهاى جليل‌القدر بودند . در آغاز مانند خاندان خود ، شغل نظامى داشت اما از آن كناره گرفت و به زهد و تقوى پرداخت و در گروه فقيهان بنام قرار گرفت . وى در همان شهر حلّه ، چشم از جهان بربست .