ابن غضائرى ، شيخ ابوالبركات ، ابوالقاسم على بن محمد بن على خزاز و . . . بودند . خاكجاى شيخ صدوق - اين عالم بزرگ شيعه - در رى ، زيارتگاه عام و خاص است . تأليفات وى : 1 - من لا يحضره الفقيه ( دومين كتاب اربعهء حديث شيعه ) 2 - مدينة العلم 3 - كمال الدين و تمام النعمه 4 - الخصال 5 - توحيد 6 - الامالى 7 - المقنع فى الفقه و . . . قرن پنجم 23 - سيد رضى ( 359 - 406 ق ) ابوالحسن محمد بن الحسين موسوى ، معروف به سيد رضى و شريف رضى ، از بزرگان علماى شيعه ، بلغا ، شاعران نامدار و اشراف بغداد . وى از فرزندان امام موسى بن جعفر عليه السلام بود و در بغداد زاده شد . از سوى پدر و مادر ، نسبى شريف داشت . در زمان پدر خود ابواحمد ، نقابت طالبيان بغداد ، سرپرستى همهء آنان ، قضاوت در مظالم و اميرى حاجيان را در حالى كه هفده سال بيش نداشت ، بر عهده گرفت . چندى بهاءالدوله بويه وى را به عنوان جانشين خود در بغداد برگزيد و لقب « الشريف الجليل » را به وى خلعت داد . چندى پس از آن ، لقب « الرضى ذوالحسبين » و پس از آن « الشريف الاجل » را به وى پيشكش كرد . روزگار سيد رضى با فرمانروايى آل بويه و مقارن با دورهء سوم خلافت عباسيان است كه به اين دوره از لحاظ تاريخى - فرهنگى « عصر زرين » مىگويند و از جهت تاريخ ادبيات عرب ، عصر شاعران سه‌گانه : متنبى ، سيد رضى و ابوالعلاء معرى است . به سيد رضى لقب