يكى از دوستانش از او دعوت مىكند و به مدت يكى ، دو ماه در خانه‌اش از وى پذيرايى مىكند ؛ به طورى كه از پرداخت هزينه توسط مستأجر بىنياز مىشود . اجير نيز محاسبه مىكند كه اگر دوستش او را دعوت نمىكرد ، هزينه ماهانه‌اش چقدر مىشد و با آن مبلغ زحمات دوست ميزبانش را جبران مىكند . آن مبلغى كه به وى پرداخته بر عهدهء كيست ؛ بر عهدهء اجير يا اجير كننده ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر آن مبلغ به مصلحت اجيركننده است ، بر عهدهء او خواهد بود و در غير اين صورت بر عهدهء اجير است . و سؤال كردم : شخصى ديگرى را با اجرت معين بدون توضيح آن اجاره مىكند تا به محلى بفرستد . هزينه اجير مانند شستن لباس و حمام بر عهدهء كيست ؟ امام عليه السلام فرمود : بر عهدهء مستأجر . » باب 12 حكم در راه ماندن مركب كرايه‌اى و عدم انجام كار در مدت اجاره توسط اجير 63 - ( 1 ) محمد بن مسلم از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « من نزد يكى از قاضيان مدينه بودم كه دو نفر آمدند . يكى از آنان به قاضى گفت : من از اين شخص مركبى اجاره كردم تا مرا از فلان محل به محل ديگرى برساند ولى وى مرا به مقصد نرساند . قاضى از صاحب مركب پرسيد : آيا تو او را به مقصد رساندى ؟ او گفت : نه ، حيوانم عاجز شد و نرفت . قاضى به وى گفت : در صورتى كه تو وى را به مقصدى كه حيوانت را كرايه كرده ، نرسانده‌اى كرايه‌اى از وى طلبكار نيستى . امام عليه السلام مىفرمايد : پس از حكم قاضى ، من آن دو را نزد خود فراخواندم و به كسى كه كرايه كرده بود گفتم : اى بنده خدا ! تو حق ندارى تمام كرايه آن مرد را نپردازى و به ديگرى گفتم : اى بنده خدا ! تو حق ندارى تمام كرايه حيوانت را دريافت كنى . بلكه مسير باقيمانده و مسير پيموده شده را بنگر و با هم بر آن مصالحه كنيد . آنان نيز چنين كردند . »