1117 - ( 3 ) اسحاق بن عمار گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : آيا پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : در هيچ معصيتى هيچ نذرى [ صحيح ] نيست ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . » 1118 - ( 4 ) در كتاب العوالى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىشود كه فرمود : « هركس نذر كند كه از خداوند اطاعت كند ، پس بايد اطاعت كند و هركس نذر كند كه ، نافرمانى خدا را به‌جا آورد ، خدا را عصيان نكند . » 1119 - ( 5 ) ابوالصباح كنانى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هيچ اطاعتى براى خدا نيست كه انسان آن را بر عهدهء خود قرار دهد مگر آن‌كه شايسته است كه به آن وفا كند و هيچ‌كس نيست كه چيزى را در نافرمانى خدا بر خود لازم كند مگر آن‌كه براى وى شايسته است آن را رها كند و اطاعت خدا را انجام دهد . » 1120 - ( 6 ) در كتاب فقه الرضا آمده است : « اگر او يكى از انواع معاصى را نذر كند ، مانند كسى كه ميگسارى يا فسق يا زنا يا دزدى يا قتل يا مرگ يا بىاحترامى به مؤمن يا ناسپاسى نسبت به پدر و مادر يا بريدن پيوند خويشاوندى را با نذر بر عهدهء خود قرار دهد ، دربارهء نذرش چيزى بر عهدهء او نيست و به تحقيق روايت شده كه براى مجازات وى كفّاره سوگند به خدا به دليل اقدام وى به نذر در معصيت برعهدهء اوست . » در همان كتاب آمده است : « و اگر شخصى سوگند ياد كند يا نذر كند كه شراب بنوشد يا كارى انجام دهد كه خشنودى خدا در آن نيست ، آن‌گاه بر خلاف آن عمل كند و به نذرش وفا نكند ، چيزى بر عهدهء او نيست . » 1121 - ( 7 ) على بن ابى حمزه گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى بر عهدهء خود لازم مىكند كه اگر همراه عمه‌اش به مكه رفت يا برايش مركب كرايه يا همراهىاش كرد ، با پاى پياده به مكه رود و همه بردگانش آزاد باشند . امام عليه السلام فرمود : اثرى ندارد برايش كرايه كند و همراهش خارج شود . » 1122 - ( 8 ) در كتاب العوالى روايت مىشود كه : « پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله شخصى را مشاهده كرد كه در آفتاب ايستاده است . از اين رو دربارهء وى سؤال كرد . گفتند : وى نذر كرده است كه روزه بگيرد و زير سايه نرود و سخن نگويد و همواره ايستاده باشد . پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : به وى دستور دهيد ، سخن بگويد و زير سايه برود و بنشيند و روزه‌اش را به پايان رساند . » 1123 - ( 9 ) عمرو بن حريث گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى گفت كه اگر با يكى از بستگانش سخن گويد ، پياده رفتن به خانه خدا بر عهدهء او باشد و همه اموالش در راه خدا صدقه باشد و او از آيين محمد بيزار باشد .