بسيار درود بفرست . سپس بگو : اى مردم ! من فرستاده رسول خدا صلى الله عليه و آله به سوى شما هستم وى مىفرمايد : هشدار ! كه لعنت خدا و لعنت فرشتگان مقربش و پيامبران مرسلش و لعنت من بر كسى كه خود را به غير پدرش نسبت دهد يا خود را به غير سرپرستان و صاحبانش وابسته كند يا در اجرت اجيرى ستم كند . من به مسجد آمدم و بر فراز منبر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله رفتم وقتى قريش و ديگر حاضران در مسجد مرا ديدند به سويم آمدند . آن‌گاه من حمد و ثناى خدا را بجا آوردم و درود فراوان بر پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرستادم و سپس گفتم : اى مردم ! من فرستاده رسول خدا صلى الله عليه و آله به سوى شما هستم . او به شما مىفرمايد : هشدار ! كه لعنت خداوند و لعنت فرشتگان مقرب درگاهش و پيامبران فرستاده‌اش و لعنت من بر كسى كه خود را به غير پدرش نسبت دهد يا خود را به غير سرپرستان و صاحبان خود وابسته گرداند يا در مزد اجيرى ستم كند . پس كسى از ميان آن گروه به جز عمر بن خطاب سخنى نگفت . او گفت : اى ابوالحسن ! پيام خود را رساندى ، ولى سخن مجمل و مبهمى گفت . من گفتم : اين را به پيامبر صلى الله عليه و آله خواهم گفت . آن‌گاه نزد پيامبر صلى الله عليه و آله بازگشتم و ماجرا را براى وى بازگو كردم . آن حضرت فرمود : به مسجد من بازگرد و بر فراز منبر من برو و حمد و ثناى خدا را بجا آور و بر من درود بفرست و سپس بگو : اى مردم ! چنين نيست كه ما چيزى را براى شما بياوريم و تاويل و تفسير آن نزد ما نباشد . بدانيد كه من خود ، پدر شما هستم ! بدانيد كه من خود مولى و سرپرست شما هستم ! بدانيد كه من خود اجير شما هستم . » 51 - ( 5 ) اصبغ بن نباته گويد : « در مسجد كوفه نزد اميرمؤمنان عليه السلام نشسته بودم كه شخصى از بجيله با كنيه ابوخديجه همراه شصت نفر از قبيله بجيله نزد امام عليه السلام آمدند ، سلام كردند و نشستند . سپس ابوخديجه به على عليه السلام گفت : اى اميرمؤمنان عليه السلام ! آيا رازى از رازهاى رسول خدا صلى الله عليه و آله پيش شما هست كه آن را براى ما بازگو كنى ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . آن‌گاه به قنبر فرمود : آن نوشته را بياور ! وقتى قنبر نوشته را آورد ، امام عليه السلام مهرش را شكست و آن را باز كرد . در پايين آن جلد نازكى بود و در آن نوشته شده بود : به نام خداوند مهرگستر به همه موجودات در دنيا و به مؤمنان در دو جهان ، قطعاً لعنت خدا ، فرشتگانش و همه مردم بر كسى كه خود را به غير موالى و سرپرستانش نسبت دهد