ارجاعات گذشت : در روايات باب هجدهم مناسب با اين بحث هست . مىآيد : و در روايت يكم از باب دوم از ابواب صد مسكر مناسب آن خواهد آمد . باب 22 حكم حرام كردن همسر و كنيز بر خود خداوند تعالى مىفرمايد : اى پيامبر ! چرا حرام مىكنى آنچه را كه خداوند برايت حلال كرده است در حالى كه خشنودى همسرانت را مىجويى و خداوند آمرزندهء مهربان است . خداوند گشودن سوگندهاىتان را براى شما واجب كرده است و خدا سرپرست شماست و او داناىِ با حكمت است « 1 » . 1016 - ( 1 ) محمد بن مسلم گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : شخصى به همسرش مىگويد : تو بر من حرام هستى . امام عليه السلام فرمود : نه كفّاره بر اوست و نه طلاق . » 1017 - ( 2 ) زراره گويد : « از امام باقر عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه به همسرش مىگويد : تو بر من حرام هستى . امام عليه السلام فرمود : اگر بر او قدرت و تسلط داشتم سرش را به درد مىآوردم و به او مىگفتم : خداوند او را برايت حلال كرده است ، پس چه چيز او را بر تو حرام كرده است . او جز دروغ چيزى نمىگويد و مىپندارد ، آنچه را كه خداوند برايش حلال كرده ، حرام است و نه طلاق بر عهدهء اوست و نه كفّاره . به امام عليه السلام گفتم : در اين سخن خداوند عز و جل : « اى پيامبر ! چرا حرام مىكنى ، آنچه را خداوند برايت حلال كرده است . » بر او كفّاره قرار داده است . امام عليه السلام فرمود : پيامبراكرم صلى الله عليه و آله كنيزش - ماريه - را بر خود حرام كرده بوده و بر نزديكى كردن با آن سوگند ياد كرده بود ، از اين رو تنها براى سوگند بر او كفّاره قرار داده شده و در حرام كردن قرار داده نشد . » 1018 - ( 3 ) محمد بن قيس از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « خداوند عز و جل به پيامبرش گفت : « اى پيامبر ! چرا حرام مىكنى ، آنچه را خداوند برايت حلال كرده است » ، « به تحقيق خداوند گشودن سوگندهاىتان را براى شما واجب كرده است » پس آن را سوگند قرار داد و پيامبر صلى الله عليه و آله كفّاره آن را پرداخت .

--> ( 1 ) . تحريم 66 / 1 و 2 .