977 - ( 16 ) محمد بن مسلم گويد : « زنى از خاندان مختار به خواهر يا يكى از بستگانش گفت : اى فلانى ! بيا با من غذا بخور . او گفت : نه . آن‌گاه سوگند ياد كرد و پياده رفتن به حج و آزادى بردگانش را بر خود واجب كرد كه هرگز با وى زير يك سقف ننشيند و بر سر يك سفره با او غذا نخورد سپس زن ديگر مانند او سوگند ياد كرد . عمر بن حنظله سخنان آنان را براى امام باقر عليه السلام بازگو كرد . امام عليه السلام فرمود : من در اين‌باره حكم مىكنم . به وى بگو : بايد با او غذا بخورد و يك سقف بر آنها سايه افكند و [ لازم نيست ] پياده حج گزارد و عتق كند و از پروردگارش بترسد و چنين كارى را تكرار نكند ، زيرا آن از گام‌هاى شيطان است . » 978 - ( 17 ) ابن بكير بن اعين گويد : « خواهر عبداللَّه جدّ بن مختار به عيادت خواهر بيمارش رفت . خواهرش به وى گفت : افطار كن . ولى او از افطار كردن خوددارى كرد . خواهرش گفت : اگر افطار نكردى و من تا پايان عمر با تو سخن گفتم ، كنيزم آزاد باشد . او گفت : اگر افطار كردم ، كنيزم آزاد باشد . خواهرش گفت : اگر افطار نكنى بر عهدهء من است كه پياده به حج بروم و همه اموالم براى بينوايان باشد . وى گفت : اگر افطار كردم ، مثل آنچه گفتى بر عهدهء من است . از امام باقر عليه السلام در اين باره سؤال شد ، امام فرمود : بايد با وى سخن گويد ، اين‌ها بى اثر است . همانا آن از گام‌هاى شيطان است . » 979 - ( 18 ) در كتاب من لا يحضره الفقيه روايت مىشود كه امام صادق عليه السلام دربارهء كسى كه سوگند ياد كرد كه اگر با پدر و مادرش سخن گويد ، يك حج انجام دهد فرمود : « اثرى ندارد » . زراره و عبدالرحمن بن ابى عبداللَّه نيز اين روايت را از امام صادق عليه السلام نقل كرده‌اند . 980 - ( 19 ) عمرو بن براء گويد : « شنيدم كه از امام صادق عليه السلام سؤال شد : شخصى بر خود لازم كرد كه پياده حج گزارد و قربانى كند و به هر سوگند غليظ و شديدى قسم بخورد و گفت : هرگز با پدرم سخن نمىگويم و در هيچ كار خيرى به او كمك نمىكنم و با من بر سر يك سفره هرگز غذا نخواهد خورد و هيچ سقفى من و او را در زير خود هرگز پناه نخواهد داد . سپس ساكت شد . امام عليه السلام فرمود : آيا چيز ديگرى نيز باقى ماند ؟ گفت : نه ، فدايت شوم . امام عليه السلام فرمود : هرگونه بريدن پيوند خويشاوندى بى اثر است . »