و در روايت چهل و نهم از باب يكم فرموده امام عليه السلام كه : « هرگاه ترسيدى ، به هر چه خواستند ، براىشان سوگند ياد كن . گفتم : فدايت شوم ! حتى به طلاق و عتق ؟ امام عليه السلام فرمود : به هرچه خواستند . » و در روايت پنجاه اين گفته كه : « شخصى براى حاكم به طلاق و عتق سوگند مىخورد . امام عليه السلام فرمود : هرگاه از شمشير و تازيانه وى بترسد چيزى بر عهدهء او نيست . » و در روايت پنجاه و چهارم اين گفته كه : « همانا مرا به طلاق سوگند مىدهد . امام عليه السلام فرمود : برايش سوگند ياد كن . گفتم : مال ، متعلق به من نيست . امام عليه السلام فرمود : براى دفاع از مال برادرت سوگند ياد كن . » مىآيد : و در روايت چهارم از باب پانزدهم فرموده معصوم عليه السلام كه : « هر سوگندى در معصيت بىاثر است عتق باشد يا طلاق يا غير آن . » و در روايت هفدهم اين گفته كه : « آن زن به خواهرش گفت : كنيز من آزاد باشد ، اگر در صورت افطار نكردنت با تو سخن گويم . . . امام عليه السلام فرمود : بايد با وى سخن بگويد ، اين سوگند بىاثر است ، آنها از گام‌هاى شيطان است . » و در روايت بيست و دوم فرموده امام عليه السلام كه : « هر سوگندى كه با آن خشنودى خداوند اراده نشود ، بىاثر است ، در طلاق باشد يا عتق . » و در روايت بيست و سوم فرموده معصوم عليه السلام كه : « اگر طلاق يا عتقى بر عهدهء او نيست پس با وى سخن گويد . » و در روايت يكم از باب هفدهم اين گفته كه : « نه به خدا سوگند ! رابطه من و تو خوب و پسنديده نخواهد شد تا اين‌كه براى من سوگند ياد كنى كه همه كنيزانت آزاد باشند . . . امام عليه السلام فرمود : در آنچه به آن سوگند خورده‌اى چيزى بر عهده‌ات نيست . » و در روايات باب سى و چهارم مطالبى است كه بر عدم انعقاد سوگند به عتق و صدقه دلالت مىكند . و در روايت يكم از باب سى و پنجم اين گفته كه : « و همه بردگانش را آزاد كرد و سوگند ياد كرد كه هرگز با آن آميزش نكند . امام عليه السلام فرمود : همانا سوگند بر حرام خورده است . » و باب سى و نه از ابواب مهريه را بنگر . و در روايت سوم از باب هفتم از ابواب طلاق اين گفته كه : « داماد من سوگند ياد كرد كه اگر همسرش از خانه خارج شود ، سه طلاقه باشد . . . امام عليه السلام فرمود : بايد او را نگهدارد ؛ زيرا سوگندش بىاثر است . » در روايت ششم فرموده دو امام عليهما السلام كه : « از گام‌هاى شيطان سوگند به طلاق و نذر در معصيت است . » در روايت يكم از باب بيست و چهارم اين گفته كه : « من تاجر هستم و با مال از كنار ماموران ماليات مىگذرم . امام عليه السلام فرمود : تا مىتوانى آن را مخفى و در جاى خودش مصرف كن .