762 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام باقر عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هرگاه موصى به وصى اجازه تجارت با اموال فرزندان غير بالغش را دهد ، او حق اين كار را دارد و ضمانتى بر عهدهء او نيست و اگر مقدارى از سود را براى وصى شرط كند ، او موظف به رعايت آن شرط است . » ارجاعات گذشت : در روايت شانزدهم از باب يكم از ابواب زكات دهندگان فرموده امام عليه السلام كه : « هرگاه با مال يتيم تجارت كردى ، تو ضامن آن هستى و سود آن براى يتيم است . » و در روايت دوم از باب دوم اين گفته به امام عليه السلام كه : « شخصى كه مال يتيم را در اختيار دارد و با آن تجارت مىكند ، آيا ضامن آن است ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى . » و در روايات باب نهم از ابواب مضاربه مطالبى كه بر اين دلالت مىكند ، هست . و در روايت يكم از باب شصت و سوم از ابواب وصايا اين گفته به امام عليه السلام كه : « آيا وصىّ مىتواند با مال يتيم ، عِينه يا تجارت كند ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر اين كار را انجام داد ، ضامن آن است . » باب 68 حكم ادّعاى طلب از موصى توسط وصى 763 - ( 1 ) بريد بن معاويه گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : شخصى مرا وصى خود قرار داد . من نيز از وى خواستم كه يكى از بستگانش را شريك من قرار دهد و او اين كار را انجام داد و به من گفت از كسى كه او را شريك من در وصيت قرار داد ، صد و پنجاه درهم طلبكار است و در مقابل آن جام سيمينى نزد او رهن است پس از مرگ وى ، شريك من در وصيت ادعا كرد كه از او چندين كُر گندم طلبكار است . امام عليه السلام فرمود : اگر بينه اقامه كرد [ آن را مىگيرد ] و در غير اين صورت چيزى براى او نيست . گفتم : آيا براى وى جايز است ، از آنچه در اختيار دارد ، چيزى بردارد ؟ امام عليه السلام فرمود : برايش حلال نيست . گفتم : بفرماييد كه اگر ميّت به او ظلم كرده باشد و مالش را گرفته باشد ، آن‌گاه وى قدرت يافته كه