آنان گفتند : آرى غلام كوچك وقتى نزد ما مىآمد ، پدرمان مىگفت : خود را از او نپوشانيد ؛ زيرا او برادر شماست ولى ما گمان مىكرديم پدرمان به دليل اين‌كه وى در دامن ما متولد شده و ما او را بزرگ كرده‌ايم اين سخن را مىگويد . امام عليه السلام فرمود : آيا شما خانواده نشانه ويژه‌اى داريد ؟ گفتند : آرى . امام عليه السلام فرمود : بنگريد كه آيا آن را در غلام كوچك مشاهده مىكنيد ؟ وقتى آنان بررسى كردند آن نشانه را در آن غلام كوچك يافتند . آن‌گاه امام عليه السلام فرمود : آيا مىخواهيد هويت غلام كوچك را براىتان روشن كنم ؟ سپس ده تير قرعه برداشت و نام فرزند را بر روى آنها نوشت و ده تير براى برده معين كرد و ده بار قرعه زد در هر بار تيرهاى فرزند به غلام كوچك اصابت مىكرد . آن‌گاه امام عليه السلام فرمود : اين را آزاد كنيد و به اين ارث دهيد . » ارجاعات مىآيد : در باب سى و يكم از ابواب قضا مناسب با اين باب خواهد آمد . باب 60 مرگ موصّىله پيش از موصّى يا پيش از تحويل گرفتن 723 - ( 1 ) محمد بن قيس از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « در زمان على عليه السلام شخصى براى فرد غايبى مالى را وصيت كرد ولى او پيش از موصّى وفات كرد . اميرمؤمنان عليه السلام در اين باره حكم كرد و فرمود : وصيت متعلق به وارث موصّى له است . و فرمود : هركس براى فرد حاضر يا غايبى وصيت كند و وى پيش از موصّى بميرد ، پس وصيت براى وارث موصّىله است ، مگر آن‌كه موصى پيش از مرگ از وصيتش بازگردد . » در كتاب المقنع آمده است : « هركس براى فرد حاضر يا غايبى وصيت كند و موصىله پيش از موصى بميرد ، پس وصيت براى وارث موصّىله خواهد بود ، در صورتى كه موصّى پيش از مرگ از وصيتش باز نگردد . » 724 - ( 2 ) محمد بن عمر ساباطى گويد : « از امام جواد عليه السلام سؤال كردم : شخصى به من وصيت كرد و دستور داد كه در هر سال چيزى به عمويش بپردازم . آن‌گاه عمويش مُرد . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : به وارثان وى بپرداز . »