امام عليه السلام فرمود : در يك چهارم آن ، ادعايش تصديق مىشود . » 608 - ( 7 ) ابراهيم بن محمد همدانى گويد : « احمد بن هلال به امام موسى بن جعفر عليه السلام نوشت : يك زن شاهد وصيت مردى بود و به جز او ديگرى گواه آن نبوده است . برخى از وارثان سخن او را راست مىانگارند و برخى وى را متهم مىكنند . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : نه [ پذيرفته نيست ] مگر آن‌كه يك مرد و دو زن باشند و واجب نيست كه شهادت وى نافذ باشد . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره مىفرمايد : « توجيه اين روايت به اين است كه شهادت وى در تمام وصيت موثر نيست ( هرچند پذيرش آن در يك چهارم وصيت جايز است ) . » 609 - ( 8 ) محمد بن اسماعيل بن بزيع گويد : « از امام رضا عليه السلام سؤال كردم : يكى از بستگان زنى ادعا كرده كه وى هنگام مرگش وصيت كرده كه برده‌اش را از ثلث مالش آزاد كنند و شاهدان وى همگى زن هستند . امام عليه السلام فرمود : شهادت زنان در اين مورد جايز نيست . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره اين روايت را بر عدم پذيرش شهادت زنان در تمام وصيت - نه در يك چهارم آن - يا بر تقيه حمل كرده است . ارجاعات مىآيد : در روايت چهارم از باب چهل و پنجم اين نوشته به امام عليه السلام كه : « آنچه را صاحب آن كنيز در حال حيات به وى پاداش داده است پسنديده و متعلق به اوست و شهادت مرد و زن و برده در مورد آن پذيرفته است در صورتى كه مورد اتهام نباشند . » و در روايت هفدهم و نوزدهم از باب نوزدهم از ابواب شهادات اين گفته كه : « دربارهء زنى سؤال كردم كه هنگام مرگ تنها يك زن نزد اوست آيا شهادت وى مؤثر است يا نه ؟ امام عليه السلام فرمود : شهادت زنان در مورد ولادت و بكارت مؤثر است . » و در روايت بيستم نظير آن خواهد آمد . و ساير روايات اين باب را بنگر كه مناسب با اين بحث است . باب 18 حكم ادعاى دو برده در مورد آزادى خود و باردار بودن كنيز از صاحبش 610 - ( 1 ) فرقد گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال شد : شخصى همراه دو برده و كنيزش در مسافرت بود