592 - ( 3 ) حمزة بن حمران گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء اين سخن خداوند عزيز و باشكوه سؤال كردم : « دو نفر عادل از خودتان يا دو نفر از غير خودتان . » امام عليه السلام فرمود : دو نفر از خودتان ، مسلمان هستند و دو نفر از غير خودتان از اهل كتاب هستند و فرمود : اين تنها در صورتى است كه شخص مسلمانى در سرزمين غربت مرگش فرارسد ، پس به جستجوى دو مرد مسلمان بپردازد تا آنان را بر وصيتش گواه بگيرد ولى دو مسلمان نيابد ، در اين صورت بايد دو مرد ذمى از اهل كتاب و مورد رضايت در ميان خودشان را بر وصيتش گواه بگيرد . » حمران از امام صادق عليه السلام اين حديث را بدون جمله اول روايت كرده است . 593 - ( 4 ) ابوالصباح كنانى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء اين سخن خداوند سؤال كردم : « اى كسانى كه ايمان آورديد ! در صورتى كه مرگ يكى از شما فرارسيد ، هنگام وصيت دو نفر عادل از خودتان را گواه بگيريد يا دو نفر از غير خودتان . . . » گفتم : مقصود از دو نفر ديگر از غير خودتان كيانند ؟ امام عليه السلام فرمود : آنها كافر هستند . گفتم : مقصود از دو نفر عادل از خودتان كيانند ؟ فرمود : دو نفر مسلمان . » اين حديث از ابواسامه از امام صادق عليه السلام و بخش اول آن از زيد شحّام از امام صادق عليه السلام نيز روايت شده است . 594 - ( 5 ) ضريس كنّاسى گويد : « از امام باقر عليه السلام سؤال كردم : آيا شهادت اهل يك دين عليه شخصى از غير دين‌شان صحيح و نافذ است ؟ امام عليه السلام فرمود : نه ، مگر آن‌كه در آن حال ، ديگرى يافت نشود ، پس اگر غير آنان يافت نشد گواهىشان در مورد وصيت جايز است ؛ زيرا از ميان رفتن حق شخص مسلمان شايسته نيست و وصيت وى باطل نمىشود . »