باب 11 « 1 » حكم تصرفات منجز در بيمارى منجر به فوت 556 - ( 1 ) ابراهيم بن ابىبكر بن ابى سمال اسدى ( ازدى ) با واسطه از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « تا روح در بدن انسان است ، وى به مالش سزاوارتر است . » 557 - ( 2 ) ابوشعيب محامل ( محاملى يا محامد ) از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « تا روح در بدن انسان است ، از ديگران به مالش سزاوارتر است . » 558 - ( 3 ) سماعه گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : آيا انسان فرزنددار مىتواند مالش را براى بستگانش قرار دهد ؟ امام عليه السلام فرمود : آن مال اوست ، تا پيش از مرگ هر كار كه بخواهد با آن مىكند . » 559 - ( 4 ) عمار بن موسى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « صاحب مال تا روح در بدن دارد ، به مالش سزاوارتر است ، در هر كجا كه بخواهد مصرف مىكند . » 560 - ( 5 ) عمار ساباطى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه ايشان دربارهء شخصى كه در بيمارى مرگ بخشى از مالش را براى ديگرى قرار داد فرمود : « در صورتى كه آن را جدا كند جايز است . » 561 - ( 6 ) سماعه گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء بخشش پدر به فرزندش سؤال كردم . امام عليه السلام فرمود : در حال سلامتى آن مال اوست ، هر كار كه بخواهد با آن مىكند ، ولى در حال بيمارى جايز نيست . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره مىفرمايد : « اين روايت صريح در كراهت است نه حرمت . »

--> ( 1 ) . ابواب 8 - 10 به دليل ارتباط با مباحث بردگان ترجمه نشد .