532 - ( 5 ) حسين بن محمد رازى گويد : « به امام موسى بن جعفر عليه السلام نوشتم : شخصى پيش از مرگ ، همه مالش - بيش از يك‌سوم - را براى كارهاى خير وصيت مىكند ، آيا اين كار جايز است ؟ و وصىّ او چه كند ؟ امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : وصيت وى تا وقتى كه از ثلث تجاوز نكند ، صحيح است . » 533 - ( 6 ) در كتاب دعائم الاسلام از اميرمؤمنان عليه السلام و امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمودند : « هركس وصيتى كند ، از ثلث مالش به آن عمل مىشود و اگر براى يهودى يا نصرانى يا در هر كار ديگر وصيت كند ، در آن راه مصرف مىشود زيرا خداوند تعالى مىفرمايد : « پس هركس پس از شنيدن وصيت آن را تغيير دهد همانا گناهش بر تغييردهندگان آن است . » 534 - ( 7 ) حسين بن مالك گويد : « به امام موسى بن جعفر عليه السلام نوشتم : بدان اى سرورم ! يكى از برادرزاده‌هاى من درگذشت و وصيت كرد مزرعه‌اش به سرورم داده شود و همه وسايل خانه‌اش حتى ميخ‌هاى آن فروخته و بهايش به سرورم پرداخت شود و يك حج انجام شود و به نيازمندانِ خاندانش و عمه و خواهرش مالى پرداخت شود وقتى من بررسى كردم مشاهده كردم وصيت‌هاى وى بيش از ثلث است و شايد به نصف برسد . با اين حال وى يك فرزند سه ساله و مقدارى بدهى از خود بر جاى گذاشته است . نظر سرورم در اين باره چيست ؟ امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : در وصيت‌هاى او به ثلث بسنده مىشود و آن ، ميان موارد وصيت به نسبت سهم‌شان تقسيم مىشود . انشاءالله » 535 - ( 8 ) عباس بن معروف گويد : « محمد بن حسن ابن ابى خالد ، غلام خوب و اهل ولايتى به نام « ميمون » داشت . وى هنگام مرگ به من وصيت كرد تا همه اموالش را به درهم تبديل كنم و براى امام محمد تقى عليه السلام بفرستم . با اين‌كه وى همسر آبستن ، برادران مسلمان و مادر مجوسى از خود برجاى گذاشت . من نيز به وصيت او عمل و درهم را جمع كردم و به محمد بن حسن پرداختم و تصميم گرفتم آنچه به من وصيت شده است و وارثانى كه ميّت از خود بر جاى گذاشته براى امام بنويسم ، ولى محمد بن بشير و ديگر دوستان ما به من گفتند : نيازى به نوشتن توضيح و شرح ماجرا نيست زيرا امام عليه السلام بدون توضيح از آن آگاه است . با اين حال من صادقانه حقيقت را نوشتم و درهم‌ها