421 - ( 9 ) محمد بن عيسى بن عبيد يقطينى گويد : « به امام هادى عليه السلام نوشتم : فدايت شوم ! شخصى بخشى از مالش را براى شما قرار مىدهد و سپس به آن نياز پيدا مىكند ، آيا آن را براى خودش بردارد يا آن را به سوى شما بفرستد ؟ امام عليه السلام فرمود : تا وقتى كه آن را از دستش خارج نكرده ، اختيارش به دست اوست و اگر به ما برساند نظر ما اين است كه با او با مساوات و برابرى رفتار كنيم در حالى كه بدان نيازمند است . » 422 - ( 10 ) ابوبصير از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هبه هرگز هبه نخواهد بود تا اين‌كه آن را تحويل دهد ولى صدقه بر او جايز است ( و هرگاه مالِ وصيتى را از شهر خودش به سوى شخصى [ در شهر ديگرى ] بفرستد آن شخص جز پذيرش آن راهى ندارد و اگر در همان شهر است و ديگرى نيز پيدا مىشود ، اختيار با اوست . ) » 423 - ( 11 ) فضيل بن يسار از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه دربارهء وصى فرمود : « هرگاه از شهر ديگرى براى او بفرستد چاره‌اى جز پذيرش آن ندارد ( و اگر در شهرى است كه ديگرى نيز يافت مىشود ، اختيار با اوست ) . » 424 - ( 12 ) عبيد بن زراره گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى چيزى را صدقه مىدهد ، آيا مىتواند آن را بازگرداند ؟ امام عليه السلام فرمود : صدقه ، جديد است ، تنها نحله و هبه وجود داشت و هبه كننده و نحله دهنده مىتوانند از هبه خود بازگردند تحويل گرفته شده باشد يا تحويل گرفته نشده باشد و براى كسى كه چيزى را براى خدا مىدهد ، شايسته نيست كه از آن بازگردد . » 425 - ( 13 ) محمد بن اسماعيل بن بزيع گويد : « از امام رضا عليه السلام سؤال كردم : شخصى چيزى را به كنيزش كه از آن فرزند دارد ، مىبخشد و آن‌گاه آن را بدون رضايتش از وى مىگيرد - مانند برده يا كالا - آيا اين كار براى وى جايز است ؟ امام عليه السلام فرمود : در صورتى كه از آن كنيز ، فرزند دارد ، آرى . »