علم شكوفا و دانش رونق چشمگيرى گرفته بود . صلاح الدين خليل صفدى صاحب الوافى بالوفيات دربارهء وى چنين مىگويد : « وى يكى از بزرگان شيعه است كه بيشتر قرآن را در هشت سالگى حفظ كرد و در اصول شيعه به حد اعلاى خود رسيد به طورى كه از شهرهاى مختلف براى درك محضر او به بغداد هجرت مىكردند . . . وى زيبارو ، راست‌گفتار ، خوش‌مشرب ، با علم گسترده و بسيار اهل خشوع ، عبادت و شب زنده دار بود و هميشه باطهارت و وضو به سر مىبرد » . از جمله نام‌آورترين اساتيدى كه وى در نزد آنها شاگردى كرده است ، مىتوان : جارالله زمخشرى ، ابوعبدالله نطنزى مؤلف كتاب الخصائص العلويه ، سيد عبدالواحد آمدى ، شيخ طبرسى صاحب احتجاج ، قطب راوندى ، فضل بن حسن طبرسى ، شيخ ابوالفتوح رازى و . . . را نام برد . وى در حالى كه 99 سال از زندگانى پربارش را سپرى كرده بود ، در شهر حلب سوريه به جانان پيوست و پيكرش را در كنار كوه جوشن به خاك سپردند . از تأليفات وى : 1 - مناقب آل ابى طالب عليهم السلام 2 - مثالب النواصب 3 - المخزون المكنون فى عيون الفنون 4 - المائدة العائدة ( الفائدة ) 5 - المثال فى الامثال و . . . 24 - محمد بن ادريس ( 543 - 598 ق ) ابوعبداللّه محمد بن احمد ادريس عجلى حلّى ، از فحول علما و فقهاى شيعه . وى در شهر حلّه زاده شد . شيخ طوسى ، نياى مادرى وى به شمار مىآيد . وى به حريت فكر معروف است . ابن داود در رجال خود مىگويد : « ابن ادريس ، پيشواى فقهاى حلّه ، متقن در علوم و داراى تصنيفات بسيار است » .