باب 2 وابسته بودن سكنى به شرايط آن 385 - ( 1 ) حمران گويد : « از امام عليه السلام دربارهء سكنى و عمرى « 1 » سؤال كردم ، امام فرمود : مردم در مورد آن ملزم به رعايت شرايطشان هستند ؛ اگر سكونت مادام العمر را شرط كرده است ، تا زنده است سكونت مىكند و اگر براى فرزندان وى شرط كرده است همان گونه كه شرط كرده متعلق به نسل اوست تا منقرض شوند و سپس به صاحبخانه باز مىگردد . » 386 - ( 2 ) ابوالصباح گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء سُكنى و عُمرى سؤال شد . امام عليه السلام فرمود : اگر حق سكونت را مادام العمر قرار داده است ، به همان صورت است كه شرط كرده و اگر براى خودش و نسلش تا انقراضِ آنها قرار داده است حق فروش آن را ندارند و به ارث نمىبرند و سپس به صاحبِ اول آن بازمىگردد . » 387 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه از امام باقر عليه السلام دربارهء عُمرى و سُكنى سؤال شد . امام عليه السلام فرمود : « مردم در اين‌باره موظف به رعايت شرطهاىشان هستند . سُكنى و عُمرى و رُقبى مانند يكديگرند با اين تفاوت كه شرطها آنها را از هم جدا كرده است . سكنى اين است كه شخصى براى مدت معينى ديگرى را در خانه‌اش ساكن كند و بدون عوض آن را برايش مباح گرداند . و عُمرى اين است كه او را مادام العمر ساكن كند و جايز است براى نسلش نيز شرط كند ، همان گونه كه پيش‌تر گذشت . و رقبى اين است كه تا وقتى يكى از آنان زنده‌اند او را ساكن كند ، پس هر كدام مُردند با مرگ وى حكم رُقبى زايل مىشود و خانه به صاحبش باز مىگردد . » 388 - ( 4 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه ايشان دربارهء شخصى كه حق سكونت خانه‌اى را به فردى و نسلش واگذار مىكند ، فرمود : « اين كار جايز است و آنان حق فروش خانه را ندارند و آن را به ارث نمىبرند . گفتم : شخصى ديگرى را مادام العمر در خانه‌اش ساكن مىكند . امام عليه السلام فرمود : اين كار جايز است . گفتم : شخصى ديگرى را بدون تعيين مدت در خانه‌اش ساكن مىكند . امام عليه السلام فرمود : جايز است و هر وقت بخواهد بيرونش مىكند . »

--> ( 1 ) . سكنى ، واگذارى حق سكونت خانه‌اى است به ديگرى به طور مطلق و عمرى واگذارى آن به طور مادام‌العمر است .