366 - ( 4 ) محمد بن عيسى عبيدى گويد : « احمد بن حمزه به امام موسى بن جعفر عليه السلام نوشت : شخص بدهكارى چيزى را وقف كرد و آن‌گاه با بدهكارىاى كه مالش پاسخگوى آن نيست درگذشت . امام عليه السلام در پاسخ مرقوم فرمود : وقف او براى پرداخت بدهىاش فروخته مىشود . » 367 - ( 5 ) جعفر بن حيّان ( حنّان ) گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى بخشى از درآمد خود را براى خويشاوندانش از طرف پدر و مادر وقف كرد و سيصد درهم از آن را هر سال براى شخصى و فرزندانش - كه با وى خويشاوندى ندارد - وصيت كرد و بقيه آن را ميان خويشاوندان پدرى و خويشاوندان مادرىاش تقسيم كرد . امام عليه السلام فرمود : براى كسى كه برايش وصيت كرده ، حلال است . گفتم : بفرماييد كه اگر زمين وقفى بيش از پانصد درهم محصول ندهد [ چه بايد كرد ] ؟ امام عليه السلام فرمود : خويشاوندانش حق ندارند چيزى از محصول بردارند تا سيصد درهم كسى كه برايش وصيت شده ، پرداخت شود . سپس باقيماندهء آن متعلق به آنهاست . گفتم : بفرماييد كه اگر كسى كه برايش وصيت كرده ، بميرد [ چه بايد كرد ] ؟ امام عليه السلام فرمود : پس از مرگ وى آن سيصد درهم متعلق به وارثان اوست و تا يكى از آنها باقى است ، آن را به ارث مى برد و هرگاه وارثان وى منقرض شدند و كسى از ايشان باقى نماند آن سيصد درهم متعلق به خويشاوندان ميّت است و به درآمد وقف افزوده مىشود و تا وقتى محصول باقى است و خويشاوندان ميّت وجود دارند ميان‌شان تقسيم مىشود و آن رابه ارث مىبرند . گفتم : آيا وارثان خويشاوندان ميّت - در صورت نياز و عدم كفاف درآمد آن - مىتوانند زمين را بفروشند ؟ امام عليه السلام فرمود : آرى ، هرگاه همه آنها راضى شوند و فروش براىشان بهتر باشد آن را مىفروشند . »