آزاد هستند و هيچ‌كس سلطه‌اى بر آنان ندارد و آنهايى كه فرزند دارند يا حامله هستند ، پس براى فرزندش نگه داشته مىشود و از سهم فرزندش به شمار مىآيد و اگر در حال حيات آن كنيز ، فرزندش بميرد ، وى آزاد خواهد بود و احدى بر او تسلط نخواهد داشت . اين حكمى است كه على يك روز پس از ورود به مَسْكِن دربارهء اموالش صادر كرد . ابو سمر بن ابرهه ، صعصعة بن صوحان ، يزيد ( و سعيد ) بن قيس و هيّاج ابن ابى هيّاج گواه آن بودند . و على بن ابىطالب با دست خود آن را در دهم جمادى الاولى سال سى و هفت نوشت . » در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه على عليه السلام به موقوفاتى از اموالش وصيت كرد و آنها را در نوشته وصيت خود بيان كرد . در بخشى از آن آمده است : « اين وصيت به وقف است . . . » ادامه روايت تا « بخشيده نمىشود و به ارث نمىرسد » همانند روايت پيشين است و سپس مىفرمايد : « و مال محمد صلى الله عليه و آله به طور مجزاست و اختيار آن در دست فرزندان فاطمه عليها السلام است و همچنين اموال فاطمه اختيارش به دست فرزندانش است » . ادامه روايت همانند روايت پيشين است . 307 - ( 19 ) در نهج‌البلاغه آمده است : « از وصيت‌هاى على عليه السلام دربارهء مصارف اموالش كه پس از بازگشت از نبرد صفين مرقوم فرمود اين است : اين دستور بنده خدا - على بن ابىطالب - دربارهء اموالش است تا خداوند مرا وارد بهشت نمايد و به من آرامش و امنيت عنايت فرمايد . و حسن بن على عليه السلام عهده‌دار آن است و از آن به اندازه پسنديده براى خودش استفاده و در راه خير از آن هزينه مىكند . پس اگر حسن وفات كرد و حسين عليه السلام در حال حيات بود ، او پس از حسن سرپرستى آنها را به عهده مىگيرد و كارها را به جريان مىاندازد . و فرزندان فاطمه از موقوفات على عليه السلام به اندازه ديگر فرزندان على عليه السلام سهم دارند و من تنها براى طلب خشنودى خداوند و نزديكى به پيامبر صلى الله عليه و آله و بزرگداشت حرمتش و گراميداشت پيوند خويشاوندى او سرپرستى آن را به دو فرزند فاطمه عليها السلام سپردم . و [ حسن و حسين ] با كسى كه سرپرستى اين اموال را به وى مىسپارد ، شرط مىكند كه اصل اين اموال را حفظ كند و محصولات آن را در جايى كه دستور داده و به آن رهنمون شد ، مصرف كنند و نهال‌هاى درختان خرماى اين مزارع را نفروشند تا درختان خرما سرتاسر آن را بپوشاند . و كنيزانى كه در ميان‌شان گردش مىكنم ، آنهايى كه فرزند دارند يا حامله هستند ، براى فرزندشان نگه داشته و از سهم وى محاسبه مىشوند و اگر در زمان حيات كنيز فرزندش بميرد ، آن كنيز آزاد است . بندگى از او گشوده شده است و عتق او را آزاد كرده است . »