وى از شخصيت‌هاى زيدى مذهب يا دست‌كم علاقه‌مند به آنها بود . برخى از مشايخ وى در روايت تفسيرش عبارتند از : حسين بن سعيد اهوازى ، جعفر بن محمد بن مالك فزارى و عبيد بن كثير عامرى . وى از اصحاب امام رضا عليه السلام بوده است و محدثانى چون محمد بن حسن حرّ عاملى ، مجلسى و آيت‌الله خوئى وى و تفسيرش را معتمد دانسته‌اند . از تأليفات وى : 1 - تفسير فرات قرن پنجم 15 - سيد رضى ( 359 - 406 ق ) ابوالحسن محمد بن حسين موسوى ، معروف به سيد رضى و شريف رضى ، از بزرگان علماى شيعه ، بلغا ، شاعران نامدار و اشراف بغداد . در بغداد زاده شد . نسب او از پدر به امام موسى كاظم عليه السلام و از طرف مادر به امام زين‌العابدين عليه السلام مىرسد . در زمان پدر خود ابواحمد ، نقابت طالبيان بغداد ، سرپرستى همهء آنان ، قضاوت در مظالم و اميرى حاجيان را در حالى كه هفده سال بيش نداشت ، بر عهده گرفت . چندى بهاءالدوله بويه وى را به عنوان جانشين خود در بغداد برگزيد و لقب « الشريف الجليل » را به وى خلعت داد . چندى پس از آن ، لقب « الرضى ذوالحسبين » و پس از آن « الشريف الاجل » را به وى پيشكش كرد . روزگار سيد رضى با فرمانروايى آل بويه و مقارن با دورهء سوم خلافت عباسيان است كه به اين دوره از لحاظ تاريخى - فرهنگى « عصر زرين » مىگويند و از جهت تاريخ ادبيات عرب ، عصر شاعران سه‌گانه : متنبى ، سيد رضى و ابوالعلاء معرى است . به سيد رضى لقب « اشعرالطالبيين » يعنى شاعرترين طالبيان نيز داده‌اند . استادانى كه وى در علوم گوناگون آن روزگار نزدشان شاگردى كرد و بهره‌ها برد ، عبارتند از : ابواسحاق ابراهيم بن احمد طبرى فقيه مالكى ، ابوعلى فارسى نحوى ، قاضى