244 - ( 24 ) سليمان بن خالد از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « در حيوان حقّ شُفعه نيست . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره در كتاب التهذيب مىفرمايد : « سخن امام عليه السلام كه در حيوان حق شُفعه نيست بر موردى حمل مىشود كه بيش از يك شريك باشند و پيش‌تر در روايت يونس گذشت كه در حيوان حق شُفعه هست . » 245 - ( 25 ) عبداللَّه بن سنان گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : برده‌اى مشترك ميان چند نفر است و يكى از آنان تصميم به فروش سهم خود مىگيرد . امام عليه السلام فرمود : آن را مىفروشد . گفتم : آنان دو نفر هستند ، يكى از آنان تصميم به فروش سهم خود مىگيرد . آن‌گاه وقتى اقدام به معامله مىكند ، شريكش به وى مىگويد : آن را به من واگذار كن . امام عليه السلام فرمود : وى به آن سزاوارتر است . سپس فرمود : در حيوان حق شُفعه‌اى نيست مگر آن‌كه شريك در آن يك نفر باشد . » 246 - ( 26 ) هارون بن حمزه غنوى گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : آيا در خانه براى شريك كه آن را به همسايه‌اش عرضه مىكند ، حق شُفعه هست ؟ آيا وى از ديگران به آن سزاوارتر است ؟ امام عليه السلام فرمود : شُفعه در بيع‌ها ، اين است كه در صورتى كه شريك باشد به همان قيمت به آن سزاوارتر است . » 247 - ( 27 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام از نياكانش عليهم السلام از على عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « مالى كه حدود آن تعيين شود ، شُفعه در آن نيست و براى همسايه شُفعه نيست و براى وى حقّى و احترامى است . » 248 - ( 28 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « شُفعه در چيزى جارى است كه حدود آن معين نشده است ، پس آن‌گاه كه افراز و حدود آن مشخص شود ، شُفعه‌اى وجود ندارد و براى همسايه حق شُفعه نيست و شُفعه به نسبت سهم شريكان است . » 249 - ( 29 ) منصور بن حازم گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : خانه‌اى است كه در آن خانه‌هاى متعددى قرار دارد و راه همه آن خانه‌ها يكى است كه از حياط خانه بزرگ مىگذرد . يكى از آن‌ها خانه‌اش را به ديگرى مىفروشد ، آيا شريكان وى در آن راه حق شُفعه دارند ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر خانه را فروخت و درش را به راه ديگرى منتقل كرد ، آنان حق شُفعه ندارند ، ولى اگر راه و خانه را با هم فروخت آنان حق شُفعه دارند . »