فصل بيستم : ابواب شُفعه باب 1 مستحق شُفعه و مورد آن 221 - ( 1 ) ابوالعباس بقباق از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « شُفعه فقط براى شريك است . » اين روايت از عبدالرحمان بن ابى عبداللَّه نيز نقل شده است . 222 - ( 2 ) در كتاب العوالى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىشود كه فرمود : « در هر خانه يا باغ مشترك حق شُفعه است ، پس براى شريك ، فروش آنها جايز نيست تا اين‌كه آن را بر شريكش عرضه كند . آن‌گاه اگر آن را فروخت شريكش به آن سزاوارتر است . » 223 - ( 3 ) در همان كتاب روايت مىشود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « فروختن مال مشترك جايز نيست تا اين‌كه از شريكش اجازه بگيرد ، پس اگر بدون اجازه فروخت وى به آن سزاوارتر است . » 224 - ( 4 ) در همان كتاب روايت مىشود كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : « شريك حق شُفعه دارد و شُفعه در هر چيزى هست . » 225 - ( 5 ) سكونى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « يهوديان و مسيحيان حق شُفعه ندارند . و فرمود : حق شُفعه فقط براى شريكى است كه مال شراكتى را تقسيم نكرده است . و از اميرمؤمنان عليه السلام روايت كرد كه فرمود : وصىّ يتيم همانند پدر اوست ، در صورت تمايل حق شُفعه او را مىگيرد . و فرمود : غايب حقّ شُفعه دارد . »