159 - ( 17 ) معاوية بن عمار گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء رنگرز و لباسشوى سؤال كردم . امام عليه السلام فرمود : ضامن نيستند . » مرحوم شيخ طوسى قدس سره مىفرمايد : « مقصود از اين روايت اين است كه آنان در صورتى كه مورد اعتماد باشند ضامن نيستند . » 160 - ( 18 ) ابوبصير از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « زرگر ، لباسشوى و بافنده ضامن نيستند مگر آنكه مورد اتهام و بدگمانى باشند كه در اين صورت با درخواست بيّنه و سوگند ترسانده مىشوند تا چيزى از آن را بر ندارند . و دربارهء كسى كه باربرى را اجاره كرد و او بار را شكست و يا آن را ريخت ، امام عليه السلام فرمود : او نيز مانند كارپرداز است ، اگر مورد اعتماد است ، چيزى برعهدهء او نيست و اگر مورد اعتماد نيست ، ضامن است . » 161 - ( 19 ) بكر بن حبيب گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : جبه‌اى را به لباسشوى دادم و او مدعى دزديده شدن آن شد . امام عليه السلام فرمود : اگر به وى گمان بد دارى ، او را سوگند بده و اگر او را متهم نمىكنى چيزى بر عهدهء او نيست . » 162 - ( 20 ) بكر بن حبيب از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « لباسشوى ضامن نيست مگر آنچه را با دستانش آسيب رسانده و اگر مورد اتهام توست ، او را سوگند بده ! » 163 - ( 21 ) محمد بن حسن صفار گويد : « به امام عليه السلام نوشتم : شخصى لباسى را براى شستشو به لباسشوى مىدهد و او نيز آن را به لباسشوى ديگرى مىدهد و در اين ميان لباس گم مىشود . آيا واجب است لباسشوى در صورتى كه آن را به ديگرى داده است ، آن را بازگرداند ؛ با فرض اين‌كه وى مورد اعتماد است ؟ امام عليه السلام مرقوم فرمود : او ضامن است مگر آنكه امين و مورد اعتماد باشد ، انشاءالله . » اين روايت از محمد بن على بن محبوب نيز نقل شده است .