127 - ( 4 ) در كتاب من لا يحضره الفقيه در ادامه سخن امام عليه السلام از روايت پيشين آمده است : « هرگاه شخصى حيوانى را كرايه كند و آن حيوان به گلودرد مبتلا شود ، آن‌گاه چشمانش شكاف بردارد و بميرد ، وى ضامن آن است ، مگر آن‌كه مسلمان عادلى باشد . » 128 - ( 5 ) زيد شحام گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : از شتردارى شتر كرايه مىشود تا همراه شترانش روغن زيتون به نصيبين ببرد . آن‌گاه وى ادعا مىكند كه برخى از مشك‌ها پاره شده و روغن‌هايش ريخته است . امام عليه السلام فرمود : صاحب روغن اگر بخواهد روغن زيتون را از وى مىگيرد و اگر ادعا كند مشك‌ها پاره شده از وى پذيرفته نمىشود مگر با بيّنه عادلى . » 129 - ( 6 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه از امام صادق عليه السلام سؤال شد : « باربرى - كه روغن زيتون حمل و نقل مىكند - مىگويد : نابود شد يا ريخت يا دزد به آن زد . امام عليه السلام فرمود : صاحب مال اگر بخواهد از وى مىگيرد . و فرمود : و اگر بگويد : دزد به آن زد تصديق نمىشود مگر با بيّنه . » 130 - ( 7 ) عثمان بن زياد گويد : « به امام باقر عليه السلام گفتم : شتردارِ خود را براى بردن بارى كرايه مىكنيم او نيز بردن آن را به ديگرى واگذار مىكند و گم مىشود . امام عليه السلام فرمود : او را ضامن كن و از وى بگير . » 131 - ( 8 ) زيد بن على از نياكانش عليهم السلام روايت مىكند كه : « باربرى را نزد امام عليه السلام آوردند كه هنگام جابه‌جايىِ شيشهء روغن بزرگى ، آن را شكسته بود ، امام عليه السلام او را ضامن كرد و فرمود : هر كارگر مشتركى در صورتى كه چيزى را تباه كند ، ضامن است . از امام عليه السلام سؤال كردم : مشترك يعنى چه ؟ امام عليه السلام فرمود : كسى كه براى من و براى تو و براى اين كار مىكند . » 132 - ( 9 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هركس براى انجام كارى اجير شود ، آن‌گاه آن را تباه و نابود كند ، ضامن آن است . و فرمود : باربرى را - كه براى جابه‌جا كردن شيشهء روغن بزرگى اجير شده بود و آن را شكسته بود - نزد اميرمؤمنان عليه السلام آوردند . على عليه السلام او را ضامن كرد . آن حضرت همواره اجير را ضامن مىكرد . »