آشنايى با مولفان منابع جامع احاديث شيعه جلد 24 آشنايى با مؤلفان و تدوين‌كنندگان منابع فقه شيعه به لحاظ اهميت روايى آن منابع ضرورى است . شناخت كامل نويسندگان و شرح حال راويان روايات كه ميزان اعتبار توثيق سند كتاب و روايت را تأييد مىكند ، در اين مختصر نمىگنجد اما به طور اجمال و به قدر امكان با مؤلفان منابع دست‌اول فقه شيعه از قرن سوم تا قرن چهاردهم هجرى آشنا مىشويم . قرن سوم 1 - برقى ( ؟ - 274 يا 280 ق ) ابو جعفر احمد بن محمد بن خالد بن عبدالرحمان بن محمد بن على . عالم و محدث شيعه ، اصالتاً كوفى بود و نياكانش در آن ديار زندگى مىكردند و چون يوسف بن على - والى عراق - محمد بن على جد اعلاى برقى را كه از هواداران زيد بن على بن حسين عليه السلام بود ، دستگير و به شهادت رساند ، به ناچار عبدالرحمن و پسرش خالد به ايران گريختند و در برقه رود قم ( ظاهرا رودخانه بيرقون ) جايگير شدند . از زادروز وى اطلاعى در دست نيست اما احتمالا در قم زاده شده است . وى عصر چند تن از ائمهء اطهار عليهم السلام را درك كرده و از ايشان حديث آورده است . شيخ طوسى وى را در شمار ياران امام جواد و هادى عليهما السلام قرار داده ؛ بنابراين مىتوان گفت نخستين استادان وى ، ايشان بودند . چون از احاديث مرسل و ضعيف روايت مىكرد ، چندى مورد طعن فقها قرار گرفت كه يكى از آنها شيخ ، رييس و فقيه قم احمد بن عيسى بود كه وى را از قم راند و پس از مدتى پشيمان شد و پوزش خواست و وى را بازگرداند . شاگردانى كه در محضرش بودند : محمد بن حسن صفار ، على بن حسين سعدآبادى ، محمد بن جعفر بن بطه ، على بن ابراهيم قمى ، سعد بن عبدالله اشعرى و . . . وى تأليفات بسيارى داشته كه بيشتر آنها را نيز به المحاسن نامگذارى مىكرده و