باب 13 احكام مربوط به خيابان و كوچه 1504 - ( 1 ) ابوالعباس گويد : « گروهى با يكديگر دربارهء راه با هم نزاع كردند . برخى گفتند : هفت ذراع است و گروهى ديگر گفتند : چهار ذراع است . امام عليه السلام فرمود : نه بلكه پنج ذراع است . » 1505 - ( 2 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هركس بخواهد محل درِ خانه‌اش را تغيير دهد يا بخواهد درِ ديگرى در جاده اصلى و عمومى باز كند ، اين حقّ را دارد مگر آن‌كه ثابت شود كه اين كار ، زيان آشكارى دارد و اگر اين كار را بخواهد در كوچهء فرعى بن‌بست انجام دهد ، حقّ بازكردن در و تغيير محل آن را ندارد مگر با رضايت اهل آن كوچه . » 1506 - ( 3 ) در همان كتاب از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « خيابان عمومى و باز را هيچ‌كس حقّ ندارد تغيير دهد ولى كوچه بن‌بستى كه متعلق به گروه معينى است ، اگر همه آنان با هم توافق كردند كه آن را به جاى ديگرى منتقل كنند - بدون آن‌كه به كسى زيانى وارد سازد يا در ملك كسى باشد كه به آنان اجازه داده است - اين كار جايز است و همچنين اگر بخواهند ورود ديگران را به آن كوچه ممنوع كنند يا آن را ببندند ، چنين حقى را دارند ؛ در صورتى كه كوچه متعلق به افراد معينى باشد و بر اين كار با هم توافق كنند - ولى دربارهء خيابان عمومى و باز ، كسى چنين حقى ندارد . » 1507 - ( 4 ) در همان كتاب روايت مىشود كه : « شخصى در ميان باغ ديگرى مسيرى داشت و مىخواست بر آن راه در بگذارد . امام صادق عليه السلام در اين باره فرمود : چنين حقى ندارد مگر با اجازهء صاحب آن راه . » ارجاعات مىآيد : در روايت پنجم از باب هشتم از باب‌هاى احياء موات فرمودهء معصوم عليه السلام كه : « هرگاه اهل جاده‌اى با هم نزاع كردند ، حدّ آن هفت ذراع است . » و در روايت جعفريات و راوندى و مسمع بن عبدالملك نيز مانند آن آمده است .