باب 3 حكم كفيل در صورت عدم احضار مكفول يا عدم پرداخت بدهى او 1443 - ( 1 ) عمار از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « شخصى را نزد امير مؤمنان عليه السلام آوردند كه از ديگرى كفالت كرده بود . على عليه السلام او را بازداشت كرد و فرمود : به جستجوى دوستت بپرداز . » 1444 - ( 2 ) اصبغ بن نباته گويد : « امير مؤمنان عليه السلام دربارهء كسى كه از ديگرى كفالت كرده بود ، حكم كرد كه بازداشت شود و به وى فرمود : به جستجوى دوستت بپرداز . » 1445 - ( 3 ) اسحاق بن عمار از امام صادق عليه السلام از پدرش روايت مىكند كه فرمود : « شخصى را نزد على عليه السلام آوردند كه از شخص معينى كفالت كرده بود ، آن‌گاه كفيل گرفته شد . امام عليه السلام فرمود : او را بازداشت كنيد تا دوستش را بياورد . » 1446 - ( 4 ) در كتاب فقه الرضا روايت مىشود كه : « هرگاه شخصى از ديگرى كفالت كند ، بازداشت مىشود تا كفالت شده بيايد . » 1447 - ( 5 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام باقر عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « هرگاه شخصى آبرو و شرافت ديگرى را به عهده گيرد [ و از بدهى وى كفالت كند ] ، آن‌گاه پيش از آن‌كه او را بياورد زمان پرداخت وام فرا رسد و آنچه كفالت كرده مطالبه شود ، او را بازداشت مىكنند تا بدهى كسى را كه از او كفالت كرده بپردازد و كفيل مىتواند آنچه مىپردازد ، از بدهكار درخواست كند . اين در صورتى است كه بدهى وى معلوم باشد ولى اگر مالى را كه از او درخواست مىكنند مجهول باشد به طورى كه چاره‌اى جز احضار بدهكار نباشد ، كفيل موظف به احضار اوست ؛ مگر آن‌كه بدهكار مرده باشد كه در اين صورت ، كفيل ، وظيفه‌اى ندارد . » 1448 - ( 6 ) در كتاب المقنع آمده است : « هرگاه برعهدهء شخصى حقى باشد و تو از خود وى كفالت كنى ، وظيفه دارى او را تحويل دهى و حاكم نيز موظف است تو را بازداشت كند تا او را تحويل بگيرد . »