باب 4 حكم مفلس شدن و تقسيم اموال مفلس بين طلبكاران 1420 - ( 1 ) غياث بن ابراهيم از امام صادق عليه السلام از پدرش عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هرگاه شخصى در پرداخت بدهىهايش كوتاهى مىكرد ، امير مؤمنان عليه السلام به مفلس بودن وى حكم مىكرد . سپس به وى دستور مىداد تا اموالش را در ميان طلبكارانش به نسبت تقسيم كند و اگر از اين كار خوددارى مىكرد ، خود ، آن را مىفروخت و ميان طلبكاران تقسيم مىكرد . » عمار از امام صادق عليه السلام نيز نظير اين حديث را روايت كرده است . 1421 - ( 2 ) ابو عبيده گويد : « به امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام گفتم : شخصى هزار درهم براى تجارت به كسى مىدهد كه افراد زيادى اموال‌شان را به وى مىسپارند . او نيز همهء آن اموال را با هم يكى و با آنها تجارت مىكند . شخصى كه هزار درهم به وى سپرده وقتى مالش را درخواست مىكند ، وى مىگويد : مال از ميان رفته است . سپرده گذار مىگويد : ديگران اموال‌شان را چه كردند ؟ مرد تاجر مىگويد : آنان اموال‌شان را گرفتند . امام باقر عليه السلام و امام صادق عليه السلام هر دو در اين باره فرمودند : سپرده گذار از مرد تاجر مالش را درخواست مىكند و او نيز از ديگران آنچه گرفته‌اند ، درخواست مىكند . » 1422 - ( 3 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه امام صادق عليه السلام فرمود : « هنگامى كه طلبكاران عليه مفلسى به پا مىخيزند ، نخست هركس كه در اموال موجود او حقّى دارد ، حقش را برمىدارد . كسى كه در آن كارى انجام داده و يا كارگرى كه براى آن اجير شده ، اجرتش را مىگيرد يا اگر با حيوانش در آن كارى انجام داده ، بهاى آن را مىگيرد و نظير آن . آن‌گاه طلبكاران يكسان خواهند بود . »