فصل ششم : باب‌هاى حجر باب 1 محجور بودن صغير و سفيه و ديوانه خداوند تعالى مىفرمايد : اموال‌تان را كه خداوند سامان‌بخش زندگىتان قرار داده است ، در اختيار سفيهان قرار ندهيد و از آن اموال ، خوراك و پوشاك آنان را تامين كنيد و به طور پسنديده با آنان سخن گوييد . يتيمان را تا هنگام رسيدن به سن ازدواج بيازماييد ؛ پس اگر احساس كرديد كه به مرحلهء رشد رسيده‌اند ، اموال‌شان را در اختيارشان قرار دهيد . « 1 » 1400 - ( 1 ) هشام بن سالم از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « پايان يتيمىِ يتيم احتلام است و آن مرحلهء نيرومندى اوست . اگر محتلم شد و رشد و نيروى تشخيص در وى احساس نشد و سفيه و ناتوان بود ، سرپرست او نبايد مالش را در اختيارش بگذارد . » 1401 - ( 2 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه امام صادق عليه السلام دربارهء سرپرست يتيم فرمود : « هرگاه يتيم قرآن را فرا گرفت و محتلم شد و در او رشد و قدرت تشخيص احساس شد ، سرپرستش مالش را در اختيار او مىگذارد و اگر محتلم شد ولى عقل قابل اعتمادى نداشت ، مالش در اختيار وى قرار داده نمىشود و از آن به طور پسنديده و متعارف ، هزينه‌هايش پرداخت مىشود . »

--> ( 1 ) . نساء 4 / 6 - 5 .