باب 12 حكم اختلاف در مالى كه در برابرش به رهن گرفته شده است و اختلاف در رهن بودن يا وديعه بودن چيزى 1388 - ( 1 ) ابن ابى يعفور گويد : « هرگاه رهن گذارنده و مرتهن در رهن با يكديگر اختلاف كنند و يكى از آنان بگويد : آن را در برابر هزار درهم به رهن گذاشتى و ديگرى بگويد : در مقابل صد درهم رهن گذاشتم ، امام صادق عليه السلام در اين باره فرمود : از مدعى هزار درهم درخواست بيّنه مىشود ، پس اگر بيّنه نداشته باشد مدعى صد درهم سوگند داده مىشود . هرچند رهن كمتر يا بيشتر از مالى باشد كه در برابر آن به رهن گذاشته شده است و مىگويد : هرگاه در اصل رهن بودن اختلاف كنند ، پس يكى از آنان بگويد : رهن است و ديگرى بگويد : آن نزد تو وديعه است . امام عليه السلام فرمود : از مدعى وديعه ، بيّنه درخواست مىشود پس اگر بيّنه نداشت ، مدعى رهن سوگند ياد مىكند . » 1389 - ( 2 ) عباد بن صهيب گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : كالايى در اختيار دو نفر است . يكى از آنان مىگويد : آن را نزد تو وديعه گذاشتم و ديگرى مىگويد : آن رهن است . امام عليه السلام فرمود : سخن كسى كه مىگويد : نزد من به رهن است ، پذيرفته مىشود ؛ مگر آن‌كه مدعى امانت بودن آن ، گواه بياورد . » 1390 - ( 3 ) در كتاب المقنع آمده است : « اگر يكى از آنان بگويد : آن رهن است و ديگرى بگويد : آن نزد تو وديعه است ، از مدعى وديعه بودن درخواست بيّنه مىشود ؛ پس اگر بيّنه نداشت ، مدعى رهن بودن سوگند مىخورد . »