1363 - ( 2 ) عبدالله بن بكير گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى چيزى را به رهن گذاشت و رفت به طورى كه به وى دسترسى نيست . آيا رهن او فروخته مىشود ؟ امام عليه السلام فرمود : نه ، تا اين‌كه صاحبش بيايد . » 1364 - ( 3 ) اسحاق بن عمار گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : مالى نزد شخصى رهن است و صاحبش را نمىشناسد . امام عليه السلام فرمود : من دوست ندارم آن را بفروشد تا صاحبش را بيابد . گفتم : نمىداند آن مالِ كدام يك از مردم است . امام عليه السلام فرمود : آن مال ، كمتر از طلب اوست يا بيشتر ؟ گفتم : در هر دو صورت چه كار بايد كند ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر آن مال ، كمتر از طلب اوست ، راحت‌تر است ؛ آن را مىفروشد و به مقدارى كه از طلبش كمتر است ، پاداش مىبرد و اگر بيشتر از طلب اوست ، اين صورت براى وى مشكل‌تر است ؛ آن را مىفروشد و افزودهء آن را نگه مىدارد تا صاحبش بيايد . » 1365 - ( 4 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه امام صادق عليه السلام فرمود : « هرگاه چيزى تا مدتى به رهن گذاشته شود و راهن ناپديد شود ، رهن فروخته نمىشود ؛ مگر اين‌كه صاحبش حاضر شود يا وكيلى داشته باشد يا در صورت عدم حضور خود هنگام سررسيد ، اختيار فروش آن را به مرتهن و يا ديگرى داده باشد . » 1366 - ( 5 ) در كتاب المقنع آمده است : « هرگاه شخصى چيزى را نزد تو به رهن گذارد به اين شرط كه هنگام سررسيد ، آن را آزاد كند ، ولى آزاد نكرد ، تو حق فروش آن را ندارى ؛ چرا كه رهن تا روز قيامت ، رهن است . پس اگر شرط كرد كه در صورت عدم پرداخت بدهى در فلان تاريخ آن را به فروش ، در صورت عدم پرداخت بدهى هنگام سررسيد ، فروش آن اشكال ندارد . پس اگر بيشتر از بدهى است ، آن را به فروش و افزودهء آن را نگه دار تا صاحبش بيايد و آن را به وى بپردازى و اگر كمتر از بدهى است ، پاداش تو با خداست . » 1367 - ( 6 ) محمد بن رياح قلا گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخصى برادرش مىميرد و صندوقى بر جاى مىگذارد كه در آن رهن‌هاى مردم است . روى برخى از آنها اسم صاحبش و مبلغى كه در رهن آن است ، نوشته شده است و برخى ديگر صاحبش و مبلغى كه در رهن آن است ، معلوم نيست . نظرتان دربارهء آنهايى كه صاحبان‌شان ناشناخته است ، چيست ؟ امام عليه السلام فرمود : آنها همانند مال خود اوست . »