السيد البروجردي (مترجم: اسماعيل تبار / حسينى / مهورى)
813
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى)
1346 - ( 2 ) در كتاب دعائم الاسلام روايت مىشود كه امام صادق عليه السلام فرمود : « از رهن استفاده نمىشود و هر استفادهاى از رهن شود ، به حساب بدهى رهن گذاشته و از آن كاسته مىشود . » 1347 - ( 3 ) ابن ابى جمهور در كتاب درر اللئالى از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله روايت مىكند كه فرمود : « رهن دهنده و مرتهن هر دو از تصرف در رهن ، ممنوع هستند . » ارجاعات گذشت : در روايت سوم از باب بيست و سوم از بابهاى بدهى اين گفته كه : « مرتهن به منافع رهن نياز پيدا مىكند و از صاحب آن اجازه مىگيرد . او نيز به وى اجازه مىدهد . امام عليه السلام فرمود : هرگاه رضايت كامل داشته باشد ، اشكال ندارد . » مىآيد : در روايات باب پنجم مناسب با اين بحث خواهد آمد . باب 4 حكم مالكيت منافع رهن 1348 - ( 1 ) ابن سنان از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « امير مؤمنان عليه السلام دربارهء هر رهن درآمد دارى حكم كرد كه درآمدش به حساب صاحب رهن گذاشته شود . » 1349 - ( 2 ) در كتاب المقنع آمده است : « اگر شخصى خانهء درآمددارى را نزد ديگرى رهن گذارد ، در آمد آن متعلق به صاحب خانه است . » 1350 - ( 3 ) ابراهيم كرخى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه خانه يا زمين پردرآمدى را به رهن مىگذارد . امام عليه السلام فرمود : بر مرتهن خانه و زمين لازم است آنچه از درآمد آن را برمىدارد ، به حساب صاحب زمين و خانه گذارد و از بدهىاش كم كند . »