1266 - ( 10 ) عمرو بن دينار گويد : « امام حسين عليه السلام به عيادت اسامة بن زيد رفت و او را غمگين يافت . امام عليه السلام به وى فرمود : اى برادر ! چه چيز تو را غمگين كرده است ؟ اسامه گفت : شصت هزار درهم بدهكارم . امام عليه السلام فرمود : آن به عهدهء من . اسامه گفت : مىترسم [ بدهكار ] بميرم . امام عليه السلام فرمود : نخواهى مُرد تا من آن را از جانب تو بپردازم . عمرو گويد : امام حسين عليه السلام پيش از مرگ اسامه ، بدهىاش را پرداخت كرد . » 1267 - ( 11 ) عيسى بن عبدالله گويد : « هنگامى كه مرگ عبدالله بن حسين فرارسيد ، طلبكارانش گرد وى جمع شدند و هر يك طلب خود را درخواست كردند . عبدالله گفت : من چيزى ندارم كه به شما بپردازم ولى به هر يك از دو عموزاده‌ام - امام سجاد عليه السلام و عبدالله بن جعفر - كه راضى هستيد ، بگوييد تا بدهى مرا به عهده گيرد . طلبكاران گفتند : عبدالله بن جعفر پولدار است ولى به تأخير مىاندازد و امام سجاد عليه السلام مال ندارد ولى بسيار راستگوست و از اين دو نفر ، وى نزد ما محبوب‌تر است . عبدالله به دنبال امام عليه السلام فرستاد و او را در جريان گذاشت . امام سجاد عليه السلام فرمود : من آن را به عهده مىگيرم تا زمان برداشت محصول بپردازم . امام عليه السلام در حالى اين سخن را گفت كه محصولى نداشت و تنها براى اظهار توانگرى اين سخن را گفت ( يا براى به عهده گرفتن بدهى اين سخن را گفت ) . طلبكاران پذيرفتند و امام سجاد عليه السلام آن را ضمانت كرد . هنگام برداشت محصول ، خداوند مال را براى امام عليه السلام فراهم كرد و آن را پرداخت . » ارجاعات گذشت : در روايت سى و سوم از باب يكم از باب‌هاى بدهى اين گفته كه : « يكى از انصار با دو دينار بدهى درگذشت و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بر وى نماز نخواند و فرمود : بر دوست خود نماز بخوانيد . تا اين‌كه يكى از خويشانش ، بدهى او را به عهده گرفت . » باب 21 وجوب پرداخت بدهى مقتول مفلس از ديه‌اش 1268 - ( 1 ) يحيى ازرق گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخص بدهكارى - بدون بر جاى گذاشتن مال - كشته مىشود و خانواده‌اش ديهء وى را از قاتل مىگيرند . آيا بايد بدهى او را بپردازند ؟