26 - عمادالدين طبرى ( ؟ - زنده در 698 ق ) ابوجعفر محمد بن على بن محمد بن على طبرى آملى كحى ، ملقب به عمادالدين ، عالم ، رجالى و محدث بنام شيعى قرن هفتم هجرى . استادش شيخ ابوعلى بن شيخ طوسى بود و شاذان بن جبرئيل و قطب راوندى از وى روايت كردند . بيش از اين از زندگانى وى چيزى يافته نشد . از تأليفات وى : 1 - بشارة المصطفى لشيعة المرتضى 2 - الزهد و التقوى 3 - الفرج فى الاوقات والمخرج بالبينات قرن هشتم 27 - علامه حلّى ( 648 - 726 ق ) حسن بن يوسف بن على بن مطهر حلى ، فاضل ، عالم ، فقيه محدث متكلم ، ماهر ، جليل‌القدر در شهر حلّه به دنيا آمد . او در يك خانواده علمى و روحانى متولد شد . ادبيات عرب و علوم مقدماتى و متداول عصر را در نزد پدر دانشمندش و ساير علماى بزرگ آن منطقه همچون محقق حلّى ( دايى وى ) ، يحيى بن سعيد ( پسر عموى مادرش ) ، سيد احمد بن طاووس ، ابن ميثم بحرانى و . . . آموخت . هنوز به بلوغ نرسيده بود كه از تحصيل علوم مقدماتى فراغت يافت و به مقام عالى اجتهاد نائل آمد . در زمان رشد وى ، ايران در آتش بيداد دودمان چنگيزخان مغول مىسوخت . وى در فقه ، اصول ، كلام ، منطق ، فلسفه ، رجال و . . . كتاب نوشته است . در حدود صد كتاب از آثار ايشان شناخته شده است . از جمله اساتيد وى خواجه نصيرالدين طوسى ، محقق حلى ، شيخ سديدالدين يوسف ( پدر وى ) و . . . و از جمله شاگردان ايشان فرزند