و در روايت دوم فرموده امام عليه السلام كه : « او را به گندم فروش نسپار . . و گندم فروش مواد خوراكى را به زيان امت من احتكار مىكند و اگر بنده‌اى در حالى كه دزد است با خدا ديدار كند ، براى من محبوب‌تر است از اين‌كه با خدا ديدار كند در حالى كه چهل روز طعامى را احتكار كرده است . » و در روايت سوم از باب بيست و ششم از باب‌هاى مستحبات تاجر فرموده معصوم عليه السلام كه : « آن را در فلان كالا - يعنى بلوط - هزينه كن ؛ چرا كه آن كالاى خشكى است و پس از آن‌كه از آن روى گردانده مىشود ، بار ديگر به آن روى آورده مىشود . يك سال به انتظار بمان و به خانهء ما رفت و آمد كن و هر روز كارگران را به خدمت بگير . وقتى يك سال گذشت ، هر درهم به پانزده درهم افزايش يافت . » مىآيد : و در روايات باب بعدى و پس از آن ، آنچه مناسب با اين باب است ، خواهد آمد . باب 46 حكم احتكار در صورت نبود فروشنده ديگر 525 - ( 1 ) حلبى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « احتكار اين است كه مواد خوراكى را بخرد و انبار كند ، در حالى كه در شهر ، غير از آن نيست ولى اگر در شهر مواد خوراكى يا فروشندهء ديگرى باشد ، اشكالى ندارد كه خواستار افزايش قيمت كالايش باشد . حلبى گويد : از امام عليه السلام دربارهء روغن زيتون سوال كردم . فرمود : اگر ديگران داشته باشند ، نگهداشتن آن اشكال ندارد . » 526 - ( 2 ) حلبى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء احتكار سوال شد . امام عليه السلام فرمود : احتكار ، تنها به اين است كه مواد خوراكى را بخرى و انبار كنى ، درحالى كه در شهر ، غير از آن وجود ندارد