باب 32 حكم كسى كه به ديگرى دستور مىدهد تا جنسى را نقداً بخرد و او از آن شخص بيشتر از آن مبلغ نسيه‌اى همان جنس را مىگيرد 140 - ( 1 ) محمد بن قيس از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « گروهى از شخصى خواستند كه شترى را براى آنان به طور نقد بخرد و آنان با مهلت بيشتر به او بپردازند . او نيز به همراهى يكى از آنان شترى خريد . اميرمؤمنان عليه السلام او را از گرفتن بيش از بهايى كه پرداخته است ، بازداشت . » 141 - ( 2 ) محمد بن قيس از امام باقر عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « امير مؤمنان عليه السلام از اين‌كه سه نفر يك معامله را انجام دهند ، جلوگيرى كرد ؛ به اين صورت كه شخصى به ديگرى مىگويد : اين كالا را از شخص سوم بخر و من با مهلت بيشتر پول آن را به تو مىپردازم كه هر سه شخص يك معامله را منعقد كنند . على عليه السلام فرمود : بيش از بهايى كه به طور نقد پرداخته ، با مهلت به او نپردازد . و فرمود : هر كس معامله‌اش لازم و تمام شود - پيش از آن كه براى ديگرى معامله را تمام كند - مىتواند آن را به هر مقدار كه بخواهد ، بفروشد . » باب 33 جواز كوتاه كردن مدت ديْن و كاستن آن و عدم جواز طولانى كردن مدت ديْن با افزايش آن 142 - ( 1 ) زراره گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى سؤال كردم كه كنيزى را به مبلغ مشخصى مىخرد و پيش از پرداخت بهايش آن را با سود مىفروشد . آن‌گاه صاحب اول كنيز ، پول خود را درخواست مىكند و آن شخص به خريداران كنيز مىگويد : بدهى مرا به اين شخص بپردازيد و آنچه از شما سود برده‌ام ، مال خودتان . امام عليه السلام فرمود : اشكال ندارد ! »