1910 - ( 44 ) در كتاب دعائم الاسلام از امام صادق عليه السلام روايت مىشود كه وى در بخشى از يك سفارش بلند به شيعيان خود فرمود : « از خداوند كه پروردگار شماست ، پروا كنيد و امانت رابه سفيد و سياه بپردازيد ؛ هرچند از خوارج يا اهل شام يا دشمن شما باشد . » 1911 - ( 45 ) حسين شيبانى گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : يكى از شيعيان شما مال و جان بنى اميه را مباح مىشمارد و يكى از آنان به وى امانتى سپرده است . امام عليه السلام فرمود : امانت‌ها را به صاحبانش برسانيد ، هرچند مجوسى باشند ، زيرا آن وضع به وجود نمىآيد تا قائم ما اهل بيت عليهم السلام ظهور كند ، پس حلال و حرام مىكند . » 1912 - ( 46 ) حلبى گويد : « يكى از پيروان بنى مروان هزار دينار نزد من امانت گذاشت و ناپديد شد . من نمىدانستم با آن مال چه كنم . از اين رو نزد امام صادق عليه السلام رفتم و ماجرا را براى وى بازگو كردم و به امام عليه السلام گفتم : شما به اين مال سزاوارتريد . امام عليه السلام فرمود : نه ، همانا پدرم پيوسته مىفرمود : ما در ميان آنان در حال صلح و سازش هستيم ، امانت‌هاىشان را مىپردازيم و گمشده‌هاىشان را تحويل مىدهيم و به سود و زيان آنان شهادت مىدهيم . پس هرگاه اميال و خواسته‌ها از هم جدا شد ، كسى از آنان حق ماندن ندارد . » 1913 - ( 47 ) محمد بن قاسم گويد : « از امام موسى بن جعفر عليه السلام سؤال كردم : شخصى نزد يكى از دوستان شما مال گرانبهايى را به امانت مىگذارد . امانت‌دار يكى از اعراب است كه مىتواند چيزى به وى ندهد و صاحب مال ، مرد پليد خارجى ( شيطانى ) است . محمد بن قاسم گويد : در توصيف صاحب مال ، چيزى فرو گذار نكردم . امام عليه السلام فرمود : به وى بگو : امانتش را به وى بازگرداند ؛ زيرا آن مرد با امانتى كه خداوند به انسان سپرده ، او را امين شمرده است .