1816 - ( 4 ) در كتاب المقنع آمده است : « اگر در بيابانى گوسفندى را يافتى ، آن را بگير زيرا آن يا مال توست يا مال برادرت يا مال گرگ و اگر شترى را در بيابان يافتى ، آن را نگير و رهايش كن ؛ زيرا شكمش ظرف غذاى آن است ، شكنبه‌اش مشك آبش و كف پاهايش كفش‌هايش . » در كتاب فقه الرضا نيز نظير آن آمده است . 1817 - ( 5 ) در كتاب جعفريات از امام صادق عليه السلام از پدرش عليه السلام از جدّش عليه السلام روايت مىشود كه : « در زمان امير مؤمنان عليه السلام شخصى شتر يا گاو يا گوسفندى مىيابد و از آن نگهدارى مىكند تا از آن فرزندان زيادى به وجود مىآيد . سپس صاحبش مىآيد . على عليه السلام در اين باره حكم كرد كه شتر يا گوسفند را با فرزندانش تحويل صاحبش دهد و كسى كه از آنها مراقبت كرده و كارهاىشان را انجام داده ، اجرت مثل آن كار براى اوست . » 1818 - ( 6 ) عبدالله بن سنان از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هركس در بيابان مال و شترى را بيابد كه ناتوان و درمانده شده و صاحبش - به دليل عدم توان همراهى آن - رهايش كرده است ، آن‌گاه ديگرى آن را بگيرد و به اصلاحش بپردازد و براى آن هزينه كند تا آن را از ناتوانى و مرگ نجات بخشد ، آن متعلق به اوست و صاحبش حقى نسبت به آن ندارد بلكه آن همانند چيز مباح است . » 1819 - ( 7 ) مسمع از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه امير مؤمنان عليه السلام پيوسته دربارهء حيوان مىفرمود : « هرگاه حيوانى را صاحبانش رها كردند يا از تامين علوفه يا هزينهء آن درماندند ، پس آن حيوان متعلق به كسى است كه آن را زنده كند . » و همچنين امام صادق عليه السلام فرمود : « امير مؤمنان عليه السلام دربارهء كسى كه چهار پايش را رها كرده بود ، حكم كرد و فرمود : اگر آن را در جاى امْن و با آب و علف رها كرده است ، آن متعلق به اوست . هر زمان كه بخواهد ، آن را مىگيرد ولى اگر آن را در محل‌آب و علف رها كرده است ، متعلق به كسى است كه آن را زنده كند . » 1820 - ( 8 ) سكونى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « امير مؤمنان عليه السلام دربارهء كسى كه حيوانش را به دليل ناتوانى و بيمارى رها كرده بود ، حكم كرد و فرمود : اگر در محل امن و با آب و علف آن را رها كرده است ، متعلق به اوست و هر كجا كه آن را بيابد ، مىگيرد ولى اگر در محل ناامن و بىآب و علف رها كرده است ، حيوان مال كسى است كه آن را بيابد . »