1806 - ( 8 ) حفص بن غياث از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « در ميان بنى اسرائيل مرد تهيدستى بود كه همسرش به او پافشارى مىكرد كه به دنبال روزى رود . آن مرد دربارهء روزى در پيشگاه خدا دعا و گريه و زارى كرد . در خواب ديد كه كسى به او گفت : كدام يك از اين دو را بيشتر دوست دارى ، دو درهم از حلال يا دو هزار درهم از حرام ؟ مرد عابد پاسخ داد : دو درهم از حلال . وقتى از خواب بيدار شد ، دو درهم زير سرش يافت . آنها را برداشت و با يكى از آنها يك ماهى خريد و به خانه آورد . وقتى همسرش او را ديد ، با قيافهء نكوهشگر جلو آمد و سوگند ياد كرد كه به آن ماهى دست نزند . آن مرد خود به تميز كردن آن پرداخت . وقتى شكم ماهى را پاره كرد در درون آن دو درّ يافت كه به چهل هزار درهم فروخت . » 1807 - ( 9 ) در تفسير منسوب به امام حسن عسكرى عليه السلام آمده است : « در زمان پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مردى يك ماهى خريد و در شكم آن چهار گوهر يافت . آن‌گاه آنها را نزد پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله آورد . از سوى ديگر ، بازرگانان غريب از راه رسيدند و آنها را به چهارصد هزار درهم خريدند . آن مرد گفت : اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ! تجارت امروز من چه پربركت بود ! پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود : اين به خاطر احترام نهادن تو به محمد ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و احترام به على عليه السلام برادر و جانشين رسول خدا صلى الله عليه و آله بود . اين پيش‌پرداخت پاداش خدا به تو و سود كارى است كه انجام داده بودى . » باب 7 حكم گرفتن اموال كشتىهاى غرق شده از دريا 1808 - ( 1 ) سكونى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « امير مؤمنان عليه السلام خياط ( يا صنعتگر ) ، رنگرز و زرگر را - به دليل احتياط بر كالاى مردم - ضامن مىكرد و از غرق شدن ، آتش‌سوزى و رخدادهاى غيراختيارى ( يا حوادث غالب ) آنها را ضامن نمىكرد ، هرگاه كشتى و اجناس آن غرق مىشد ، آن‌گاه مردم به آن دست مىيافتند ، پس آنچه دريا به ساحل مىانداخت ، متعلق به اهل آن بود و آنان به آن سزاوارتر بودند و آنچه صاحبانش رها مىكردند و مردم با فرو رفتن در دريا به دست مىآوردند ، متعلق به آنها بود . »