1695 - ( 2 ) در كتاب المقنع آمده است : « و بدان كه هركس خانه يا مزرعه يا زمينى را در اختيار ديگرى قرار دهد و به مدت ده سال دربارهء آن سخن نگويد و مطالبه نكند و به مشاجره و نزاع نپردازد ، حقى نخواهد داشت . » 1696 - ( 3 ) يونس با واسطه از شخصى از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هركس زمينى از او گرفته شود و به مدت سه سال آن را مطالبه نكند ، پس از آن حقّ مطالبهء آن را ندارد . » 1697 - ( 4 ) در كتاب نهج البلاغه از امير مؤمنان عليه السلام روايت مىشود كه فرمود : « حق ، پايدار است هرچند روزهايى بر آن بگذرد و باطل ، بدون كمك و يارى رها خواهد شد هرچند گروه‌هايى آن را يارى كنند . » ارجاعات گذشت : در روايات باب پيشين ، مناسب با اين بحث هست ؛ مراجعه كنيد . مىآيد : و در باب بعدى ، مناسب با اين مقام خواهد آمد . باب 3 حكم آباد كردن زمين مخروبه متعلق به ديگران 1698 - ( 1 ) سليمان بن خالد گويد : « از امام صادق عليه السلام سؤال كردم : شخصى وارد زمين خرابه‌اى مىشود و آن را آمادهء كشاورزى مىكند ؛ نهرهايش را جارى و آن را آباد و كشت مىكند . چه چيزى به عهدهء او است ؟ امام عليه السلام فرمود : زكات . گفتم : اگر صاحبش را بشناسد ، [ تكليف او چيست ] ؟ امام عليه السلام فرمود : حقش را به وى مىپردازد . » 1699 - ( 2 ) محمد بن مسلم گويد : « از امام باقر عليه السلام سؤال كردم : شخصى زمين خرابهء ديگرى را آباد و نهرهايش را لاىروبى مىكند ، آيا زكات بر او واجب است ؟ امام عليه السلام فرمود : اگر صاحبش را مىشناسد ، حقش را به وى بپردازد . » 1700 - ( 3 ) معاوية بن وهب از امام صادق عليه السلام روايت مىكند كه فرمود : « هركس وارد زمينِ ويران بايرى شود ، آن‌گاه آن را آمادهء كشت كند ، جويبارهايش را روان سازد و آن را آباد كند ، بايد زكات بپردازد و اگر آن زمين پيش از او مال شخص ديگرى بوده است كه از آنجا مسافرت كرده و آن زمين را