تأليفات وى : 1 - المصباح ( الجنة الواقية والجنة الباقية ) ؛ 2 - مختصر ؛ 3 - البلد الامين والدرع الحصين ؛ 4 - نهايت الارب فى امثال العرب ؛ 5 - النخبة و . . . 53 - ابن ابى جمهور احسائى ( 840 - ب 912 ق ) ابوجعفر محمد بن زيد الدين ابى الحسن على بن حسام الدين بن ابى جمهور . عالم ، فقيه ، محدث ، متكلم و عارف بزرگ شيعه . وى در احساء واقع در عربستان شرقى در كنار خليج فارس زاده شد و در همانجا به تحصيل علوم شرعى و ادبى پرداخت . پدر و نياى بزرگ وى ابراهيم ، از علماى بزرگ احساء بودند و در چنين فضايى ابى جمهور پرورش يافت ؛ پس مىتوان گفت نخستين استاد وى پدرش بود . وى كه گام‌هاى نخستين علوم را پشت سر گذارده بود ، برآن شد تا براى رسيدن به كمال سفر كند ؛ به همين خاطر به عراق رفت و در نجف جايگير شد و در نزد بزرگى چون : شيخ عبدالكريم فتال نيشابورى شاگردى كرد و درس آموخت . پس از چندى به خانهء خدا رهسپار شد و حج گزارد و چندى در احساء ماند و سپس به كربلاى معلّا رفت و از آنجا به نجف اشرف بازگشت . پس از چندى به قصد زيارت ثامن الائمه به مشهد مقدس روانه شد و پس از ورود ، سيد محسن رضوى كه از فضلاى بزرگوار مشهد بود به پيشواز وى رفت و در خانهء خود ميهمانش كرد و اين زمانى بود كه سيد محسن رضوى در نزد چنين استادى زانوى ادب بر زمين زد و شاگردى كرد . ابن ابى جمهور به چيره‌دستى در مناظره معروف است و يكى از همين مناظرات وى ميان خود و يك عالم اهل سنت هراتى بود كه طى سه جلسه سرانجام عالم هراتى شكست خورد و به درخواست شاگردان ابى جمهور ، كتابى به نام مناظره بين الغروى و الهروى ، كه همه مربوط به همين مناظره بود ، نگاشته شد .