قرن پنجم 22 - سيد رضى ( 359 - 406 ق ) ابوالحسن محمد بن الحسين موسوى ، معروف به سيد رضى و شريف رضى . از بزرگان علماى شيعه ، بلغا ، شاعران نامدار و اشراف بغداد . وى از فرزندان امام موسى بن جعفر عليه السلام بود . در بغداد زاده شد . از سوى پدر و مادر ، نسبى شريف داشت . در زمان پدر خود ابواحمد ، نقابت طالبيان بغداد ، سرپرستى همهء آنان ، قضاوت در مظالم و اميرى حاجيان را در حالى كه هفده سال بيش نداشت ، بر عهده گرفت . چندى بهاء الدوله بويه وى را به عنوان جانشين خود در بغداد برگزيد و لقب « الشريف الجليل » به وى خلعت داد . چندى پس از آن ، لقب « الرضى ذوالحسبين » و پس از آن « الشريف الاجل » را به وى پيشكش كرد . روزگار سيد رضى با فرمانروايى آل بويه و مقارن با دورهء سوم خلافت عباسيان است كه به اين دوره از لحاظ تاريخى - فرهنگى « عصر زرين » مىگويند و از جهت تاريخ ادبيات عرب ، عصر شاعران سه‌گانه : متنبى ، سيد رضى و ابوالعلاء معرى است . به سيد رضى لقب « اشعر الطالبيين » يعنى شاعرترين طالبيان نيز داده‌اند . استادانى كه وى در علوم گوناگون آن روزگار نزدشان شاگردى كرد و بهره‌ها برد ، عبارتند از : ابواسحاق ابراهيم بن احمد طبرى فقيه مالكى ، ابوعلى فارسى نحوى ، قاضى سيرافى ، ابوالحسن قاضى عبدالجبار معتزلى ، ابويحيى عبدالرحيم فارقى خطيب مصرى مشهور به ابن نباته ، شيخ مفيد و . . . وى بسيار بذل الجود و باتقوا بود . به سپاس دانش‌اندوزىاش جهت پرداخت زكات دانش خود ، مدرسه‌اى نزديكى خانهء خود در كوى كرخ بغداد تأسيس كرد و آن را « دارالعلم » ناميد كه افزون بر تالارهاى تدريس ، سخنرانى و جلسات ، اتاق هايى براى زيست دانشجويان و كتابخانهء بزرگى داشت كه ارزشمندترين و بهترين منابع و مراجع عربى و اسلامى در آن نگهدارى مىشد و شخصاً خود مديريت آن را بر عهده داشت .