به « عرفان شيعى » است ، و از سوئى ديگر نيز ، افادت شيخ رئيس را به مقامات العارفين « الاشارات » عارف ، « هش و بش » است و خندان و فرحان : « العارف هشّ بشّ بسّام . . . و كيف لا يهشّ و هو فرحان بالحق و بكل شى فانّه يرى فيه الحق . . . » « 1 » و هم از سوئى ديگر ، در مثل مناقشه نيست ، قصه‌اى حكايت مىكنم ، بدين بيان كه : مرحوم مهدى بامداد ، به جائى از « شرح حال رجال ايران » كه با خاطر فاتر نمىدارم ، بياورده است كه : به روزگار مشروطيّت ، گاهى از ميرزا سيد ابو طالب زنجانى ، استفسار كرده بوده‌اند كه : آيا سيّد جواد ظهير الاسلام ، در جرگهء طلاب است و يا اعيان ؟ و او به جواب اندر گفته بوده استكه : سيّد جواد ، اگر درس بخواند ، در جرگهء طلاب است . و به استطراد آن ، مىگويم كه : الفتى الفاضل ، كريم فيضى تبريزى - زاده اللّه توفيقا - اگر جنبهء ادبى كلام خود تقويت كند ، خدماتى نمايان ، به فرهنگ ايران معمول خواهد گردانيد ، از آن روى كه - به حمد الله و منّه - قوّهء نفسانيّه علمى و ادبى او ، سرشار است و بسى سزاوار است كه هر چه بيشتر و پيشتر ، تمامت آن قوّه به فعل اندر آورد و بدين راه ، اولا : از خدمت استاد ، و ثانيا : از انس با متون ادب قديم پارسى ، به هيچ روى دريغ نگويد و روى برنگرداند . و برتر از آن و اين ، چشم به لطف حق دارد و از همّت نيكان و پاكان استمداد كند ، انّه خير معين و انّهم نعم الموالى : « و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمين » . و كتب اللاشيئى : سها - عفى عنه - بعصيرة دوشنبه 30 شهريور / 1383 بطهران صينت عن الحدثان .

--> ( 1 ) - « الاشارات و التّنبيهات » ، چاپ مرحوم استاد شهابى / 156 س 9 / 7 .