ليكن اعتبار نشستن ، در تحقّق آن ، از اخبار اهل بيت عليهم السّلام مستفاد نمىشود بلى در بعض روايات . . . » . ه‍ ) توجّه به خودسازى ، مباحث اخلاق و رعايت ظرافت‌ها به عنوان نمونه ص 387 مبحث قرائت ، پيرامون فردى كه مىتوانسته قرائت را ياد بگيرد ولى . . . « و هرگاه مقصّر در تعلّم باشد ، نماز او در وسعت وقت باطل است ، و اگر در ضيق وقت باشد ، به جهت انتفاى صفت عدالت ، اقتداى به او جايز نيست . » مؤلّف محترم در اين گونه موارد ، با اشاره به مسأله‌اى ، فطرت غبار گرفته خواننده ، و وجدان خفته‌ى وى را به غبارروبى و هشيارى فرا مىخواند ، و زشتى گناه و اثرات و تبعات سوء آن را بر وى گوشزد مىنمايد ، كه زنهار كه به سوى گناه روى و حقيقت الهى و زيباى خود را به زشتى اطاعت از شيطان و سرپيچى از فرامين حضرت رحمان ( جلّ و علا ) آلوده‌سازى ، كه اگر از سوئى مضطر شده‌اى و عملت مجزى ، لا جرم از ديگر سوى زشتى اين عصيان ، پيوسته همراه تو خواهد بود . . . مؤلّف خودساخته‌اى اين اثر ، در اينجا با دو جمله ، مخاطب را به صحيفه‌اى ارزشمند از اخلاق رهنمون گشته ، و دريچه‌اى از معنويّت و عرفان را بر وى مىگشايد ، و با تازيانه‌ى سخن ، او را به انديشيدن پيرامون عواقب زشت گناه و كوتاهى در فراگيرى احكام الهى وامىدارد ، و در اينجاست كه عظمت اين مرد الهى ، در بيان والاى علّامه‌ى صاحب روضات - كه خود از شاگردان مؤلّف است - به خوبى آشكار مىشود آنجا كه از استاد خويش با تعبيرى چون رئيس الموحّدين و . . . ياد مىكند .