هرگاه قبل از ركوع ، فراموش شود ، وارد شده است ، و هرگاه بعد از ركعت سوم ، به خاطرش آيد كه قنوت را نخوانده شيخ مفيد و شيخ طوسى قدّس سرّه هما قضاى آن را بعد از نماز مستحبّ دانسته‌اند و . . . » - در برخى موارد مؤلّف محترم ، از چنين تعابيرى استفاده مىكند ، اشهر ، مشهور ، جمعى از علماء ، مختار بعض علماء ، ظاهر برخى و . . . ص 342 - مبحث استحباب نوافل يوميّه « و بعضى از علما افضل نوافل يوميّه ، نماز شب را دانسته » و يا « و بعض از علما افضل نوافل يوميه ، دو ركعت نافله صبح را مذكور ساخته » و . . . كه ضمن يادآورى بعضى از أعلام ، منبعى كه همين تعبير ، در آن به كار رفته را تذكّر داده‌ايم . - در برخى از موارد كه انتساب قول به كسى ، براى مؤلّف محترم ، مشكوك بوده تعابيرى چون منقول يا منسوب به كار مىبرد براى نمونه ن‍ . گ . ص 257 - مبحث قنوت « منقول از شيخ صدوق ، قول به وجوب آن است ، پس اگر عمدا آن را ترك كند نماز را اعاده نمايد . و بعضى از متأخّرين علما ، آن را اختيار نموده‌اند . و منقول از بعض قدما ، وجوب آن است در نماز جهريّه و اظهر قول مشهور است . . . » و يا ص 262 در مورد استحباب تكبير گفتن براى قنوت . . . « و منقول از شيخ مفيد ، آن است كه در اواخر عمر ، عدول از قول مشهور نموده تكبير قنوت را ترك كرده ، و اقتصار بر بلند كردن دست‌ها نموده ، و مستند آن ظاهر نيست . »